Ik, Bram, werk vooral hard en dat gaat heel goed en is leuk, maar wel een beetje eenzijdig. Ik geef leiding aan zo’n 100 medewerkers die onderzoek doen op het gebied van landgebruik, bodem, water, landbouw en milieu. Onze Science Group “Land and Environment” is op de vier AgResearch locaties gehuisvest: Hamilton, Palmerston North, Lincoln (bij Christchurch) and Invermay (bij Dunedin). Dat betekent locaties op het Noorder- en Zuider-eiland en dus veel vliegen. Landbouw, vooral veeteelt en zuivel, is de economische witte motor van de NZ economie. Maar de milieuproblemen worden groter, vooral de oppervlaktewaterkwaliteit staat onder druk. Ik heb zojuist met alle grote instituten en universiteiten in NZ een voorstel ingediend voor verder onderzoek in de komende 10 jaar: “National Science Challenge Our Land and Water”. Het voorgestelde programma (ca. 230 miljoen NZ dollars/10 jaar) integreert bio-fysisch en sociaal-economisch onderzoek. Interessant is ook dat in NZ ook altijd een sterke component van het onderzoek is gericht op de Maori-gemeenschap (de eerste bewoners van NZ). De doelstelling van het onderzoeksprogramma is om het landgebruik te optimaliseren, de export te vergroten en een goede oppervlaktewaterkwaliteit te realiseren. We willen dit onderzoek in twee stroomgebieden concentreren met een focus op Maori-land en irrigatie. Ons voorstel is om nationale indicatoren voor duurzaamheid te formuleren die het groene en schone imago van NZ kunnen onderbouwen. Dit programma sluit aan bij andere programma’s die bijvoorbeeld onderzoeken hoe meer toegevoegde waarde aan landbouwproducten gegeven kan worden. Bijvoorbeeld door gezondheidsclaims te kunnen koppelen aan voedingsproducten.
Ik ben voorgesteld als interim-directeur van het nationale programma “National Science Challenge Our Land and Water”. Erg uitdagend,maar ja wel waarschijnlijk in Christchurch op het Zuider-eiland, waar 3 jaar geleden de aardbeving was!? Als we hier in NZ blijven, dan toch het liefst in Hamilton waar we toch wat meer ingeburgerd zijn. Naast het werk speel ik redelijk veel blues (harmonica en gitaar),zit lekker in het zonnetje dat hier heel vaak schijnt, maar ik sport te weinig. Ik loop wel wat hard, fiets af en toe op de racefiets, en wandel wat tussen de middag. Maar de conditie is niet optimaal; alles gaat hier met de auto (of vliegtuig!).
Ja, en wat we missen is de gezelligheid, de Nederlandse sociale contacten (famile, vrienden, …), naar het café of de tennisclub fietsen,… Aan de andere kant hebben we juist weer geen verplichtingen en kunnen we doen waar we zin in hebben en hoeven we niet in onze agenda’s maanden vooruit te plannen. We wonen hier prachtig en zouden hier een riant huis kunnen kopen. Maar willen Tjitske en ik hier oud worden, of willen we dan toch liever naar NL? Wat willen/doen de kids tegen die tijd? Kortom alle opties zijn open en we proberen zoveel mogelijk alternatieven op een rijtje te zetten. Dan zullen we toch een keuze moeten maken (gegeven dit luxe probleem). Wij zijn nog altijd geïnteresseerd in leuke en uitdagende werkmogelijkheden in Nederland/Wageningen.
dinsdag 1 juli 2014
Hier eindelijk weer eens een bericht en levensteken uit Nieuw-Zeeland. Wij wonen hier nu al bijna 4 jaar(!) en worden al bijna Kiwi's. Wij raken hier steeds meer ingeburgerd: vooral Tjitske (TJ genoemd) en Joeke en Rienke. De kids hebben hier Kiwi vriend(inn)en en spreken vloeiend Engels. Op school doen ze het prima voor zover wij dat kunnen beoordelen. School houdt ook in: veel sporten, kampen (outdoor), toneel, science, … en ook nog wat academische vorming. Verder zijn ze druk met hockey (allebei in hoogste schoolteam en Joeke in een regionaal selectieteam). Er is vijf dagen per week wel iets met hockey. (Maar de Nederlandse hockey-teams lijken op het WK toch wat sterker dan de Kiwis (“Black sticks”)). Daarnaast wordt er door de drie dames flink gezeild: we hebben 2 Optimisten en een Laser. In de zomer: woensdagmiddag en zaterdag zeilen op het Hamilton Lake. Nu, in de winter, om de twee weken zeilen op de lagune bij Tauranga (1 uur rijden). Tjitske heeft tijd om dit ook allemaal te doen/begeleiden omdat ze part-time (50%) werkt. Tjitske werkt voor een organisatie in de eerstelijnszorg haar taak is patiëntveiligheidssystemen in te implementeren in huisartsenpraktijken. Ze is niet razend enthousiast over haar werk, maar geniet van al haar vrije tijd.
Ik, Bram, werk vooral hard en dat gaat heel goed en is leuk, maar wel een beetje eenzijdig. Ik geef leiding aan zo’n 100 medewerkers die onderzoek doen op het gebied van landgebruik, bodem, water, landbouw en milieu. Onze Science Group “Land and Environment” is op de vier AgResearch locaties gehuisvest: Hamilton, Palmerston North, Lincoln (bij Christchurch) and Invermay (bij Dunedin). Dat betekent locaties op het Noorder- en Zuider-eiland en dus veel vliegen. Landbouw, vooral veeteelt en zuivel, is de economische witte motor van de NZ economie. Maar de milieuproblemen worden groter, vooral de oppervlaktewaterkwaliteit staat onder druk. Ik heb zojuist met alle grote instituten en universiteiten in NZ een voorstel ingediend voor verder onderzoek in de komende 10 jaar: “National Science Challenge Our Land and Water”. Het voorgestelde programma (ca. 230 miljoen NZ dollars/10 jaar) integreert bio-fysisch en sociaal-economisch onderzoek. Interessant is ook dat in NZ ook altijd een sterke component van het onderzoek is gericht op de Maori-gemeenschap (de eerste bewoners van NZ). De doelstelling van het onderzoeksprogramma is om het landgebruik te optimaliseren, de export te vergroten en een goede oppervlaktewaterkwaliteit te realiseren. We willen dit onderzoek in twee stroomgebieden concentreren met een focus op Maori-land en irrigatie. Ons voorstel is om nationale indicatoren voor duurzaamheid te formuleren die het groene en schone imago van NZ kunnen onderbouwen. Dit programma sluit aan bij andere programma’s die bijvoorbeeld onderzoeken hoe meer toegevoegde waarde aan landbouwproducten gegeven kan worden. Bijvoorbeeld door gezondheidsclaims te kunnen koppelen aan voedingsproducten.
Ik ben voorgesteld als interim-directeur van het nationale programma “National Science Challenge Our Land and Water”. Erg uitdagend,maar ja wel waarschijnlijk in Christchurch op het Zuider-eiland, waar 3 jaar geleden de aardbeving was!? Als we hier in NZ blijven, dan toch het liefst in Hamilton waar we toch wat meer ingeburgerd zijn. Naast het werk speel ik redelijk veel blues (harmonica en gitaar),zit lekker in het zonnetje dat hier heel vaak schijnt, maar ik sport te weinig. Ik loop wel wat hard, fiets af en toe op de racefiets, en wandel wat tussen de middag. Maar de conditie is niet optimaal; alles gaat hier met de auto (of vliegtuig!).
Ja, en wat we missen is de gezelligheid, de Nederlandse sociale contacten (famile, vrienden, …), naar het café of de tennisclub fietsen,… Aan de andere kant hebben we juist weer geen verplichtingen en kunnen we doen waar we zin in hebben en hoeven we niet in onze agenda’s maanden vooruit te plannen. We wonen hier prachtig en zouden hier een riant huis kunnen kopen. Maar willen Tjitske en ik hier oud worden, of willen we dan toch liever naar NL? Wat willen/doen de kids tegen die tijd? Kortom alle opties zijn open en we proberen zoveel mogelijk alternatieven op een rijtje te zetten. Dan zullen we toch een keuze moeten maken (gegeven dit luxe probleem). Wij zijn nog altijd geïnteresseerd in leuke en uitdagende werkmogelijkheden in Nederland/Wageningen.
Ik, Bram, werk vooral hard en dat gaat heel goed en is leuk, maar wel een beetje eenzijdig. Ik geef leiding aan zo’n 100 medewerkers die onderzoek doen op het gebied van landgebruik, bodem, water, landbouw en milieu. Onze Science Group “Land and Environment” is op de vier AgResearch locaties gehuisvest: Hamilton, Palmerston North, Lincoln (bij Christchurch) and Invermay (bij Dunedin). Dat betekent locaties op het Noorder- en Zuider-eiland en dus veel vliegen. Landbouw, vooral veeteelt en zuivel, is de economische witte motor van de NZ economie. Maar de milieuproblemen worden groter, vooral de oppervlaktewaterkwaliteit staat onder druk. Ik heb zojuist met alle grote instituten en universiteiten in NZ een voorstel ingediend voor verder onderzoek in de komende 10 jaar: “National Science Challenge Our Land and Water”. Het voorgestelde programma (ca. 230 miljoen NZ dollars/10 jaar) integreert bio-fysisch en sociaal-economisch onderzoek. Interessant is ook dat in NZ ook altijd een sterke component van het onderzoek is gericht op de Maori-gemeenschap (de eerste bewoners van NZ). De doelstelling van het onderzoeksprogramma is om het landgebruik te optimaliseren, de export te vergroten en een goede oppervlaktewaterkwaliteit te realiseren. We willen dit onderzoek in twee stroomgebieden concentreren met een focus op Maori-land en irrigatie. Ons voorstel is om nationale indicatoren voor duurzaamheid te formuleren die het groene en schone imago van NZ kunnen onderbouwen. Dit programma sluit aan bij andere programma’s die bijvoorbeeld onderzoeken hoe meer toegevoegde waarde aan landbouwproducten gegeven kan worden. Bijvoorbeeld door gezondheidsclaims te kunnen koppelen aan voedingsproducten.
Ik ben voorgesteld als interim-directeur van het nationale programma “National Science Challenge Our Land and Water”. Erg uitdagend,maar ja wel waarschijnlijk in Christchurch op het Zuider-eiland, waar 3 jaar geleden de aardbeving was!? Als we hier in NZ blijven, dan toch het liefst in Hamilton waar we toch wat meer ingeburgerd zijn. Naast het werk speel ik redelijk veel blues (harmonica en gitaar),zit lekker in het zonnetje dat hier heel vaak schijnt, maar ik sport te weinig. Ik loop wel wat hard, fiets af en toe op de racefiets, en wandel wat tussen de middag. Maar de conditie is niet optimaal; alles gaat hier met de auto (of vliegtuig!).
Ja, en wat we missen is de gezelligheid, de Nederlandse sociale contacten (famile, vrienden, …), naar het café of de tennisclub fietsen,… Aan de andere kant hebben we juist weer geen verplichtingen en kunnen we doen waar we zin in hebben en hoeven we niet in onze agenda’s maanden vooruit te plannen. We wonen hier prachtig en zouden hier een riant huis kunnen kopen. Maar willen Tjitske en ik hier oud worden, of willen we dan toch liever naar NL? Wat willen/doen de kids tegen die tijd? Kortom alle opties zijn open en we proberen zoveel mogelijk alternatieven op een rijtje te zetten. Dan zullen we toch een keuze moeten maken (gegeven dit luxe probleem). Wij zijn nog altijd geïnteresseerd in leuke en uitdagende werkmogelijkheden in Nederland/Wageningen.
woensdag 23 januari 2013
Net terug van onze(Joeke, Rienke, Tjitske) favoriete activiteit van dit moment: Zeilen!! Woensdagavond en zaterdagmiddag races op het Hamilton Lake. Ik vind het echt genieten. Hoewel ik dacht dat ik goed kon zeilen, blijkt het zeilen van wedstrijden in een Laser weer iets heel anders te zijn. Het het hele seizoen al enorme harde wind en op zo'n klein meer is vlagerig weer en veranderende windrichtingen vrij normaal. Het is me nog maar een paar gelukt om niet als laatste te eindigen, ben al tig keer omgeslagen en kom regelmatig uitgeteld thuis: dit is toch wel echt sporten!!! Dit vereist hele nieuwe kennis en vaardigheden: Tips van wedstrijdzeilers welkom!! De kinderen (vooral Joeke) gaan gelukkig wel met sprongen vooruit en beginnen ook al behoorlijk te presteren. Optimist-zeilkamp vorige week gaf hun weer nieuwe energie...:nachtzeilen, wedstrijdjes, zonder roer varen en alle andere lol die bij een zeilkamp hoort
Nog anderhalve week en dan beginnen de scholen weer: Rienke naar year 5 op Primary School, Joeke naar year 7 op Intermediate. Voor Joeke betekent dat weer een heel nieuw begin op een nieuwe school (ongeveer 700 kinderen en alleen maar year 7 en 8) en .... een uniform ;) hetgeen hier doodnormaal is ..voor ons toch wennen blijft. Heeft ook hele goede kanten: geen verschil, iedereen hetzelfde, nooit gedoe wat je aan moet, lekker goedkoop ;) Dat er vervolgens ook eisen aan sieraden worden gesteld, haarkleur enzo gaat dan misschien weer wat ver. Sommige dingen blijf je toch altijd wat vreemd tegenaan kijken als niet-Kiwi. Bij Joeke werden aan het eind van afgelopen jaar (en dus eind van Primary School) allerlei Awards uitgereikt: beste sporter, beste leader, meest muzikaal, meest behulpzaam etc. etc. Zeer niet-Nederlands, toch ook wel weer heel bijzonder. Omdat het er zoveel zijn ook wel stimulerend en niet te veel onderscheid in kinderen makend. Tja, wat moet je daar als nuchtere Hollander van vinden? Of zouden we in Nederland misschien ook wel meer aandacht aan het vieren van prestaties mogen besteden? interessante discussie.
En verder genieten we vooral heel erg op het moment: het is een zomer met vooral fantastisch weer (en steeds fantastischer), ons huis is nog steeds geweldig en we hebben het geweldig gehad met Kerst en Rita op bezoek de afgelopen weken. We hebben weer allemaal prachtige dingen gezien, waarvan veel voor ons ook nieuw was.
woensdag 6 juni 2012
Nederland here we come!!
Nog anderhalve week en we landen inderdaad op Schiphol. Vier weken vakantie in eigen land. Leuk vooruitzicht, spannend en ook wel raar idee om zomaar ons bekende leven weer in te stappen. Of zou het ineens heel anders zijn? Nee, niet over speculeren. We zien het allemaal wel.
Maar we wilden eerst toch nog even van Nieuw Zeeland genieten. Dus in het lange Queen's Birthday weekend -fijn dat de koningin ieder jaar op maandag jarig is- de meest actieve vulkaan in Nieuw Zeeland bezocht. Blijft toch indrukwekkend om tussen stomende geisers, bubbelende modderpoelen en onnatuurlijk aandoende geelgroene kleuren door te lopen. Anderhalf uur op een boot, anderhalf uur rondleiding an anderhalf uur terug. Spectaculair!! Veel woorden maken we er verder niet aan vuil, de link naar White Island hiernaast & onze eigen foto's hiernaast geven genoeg idee. En... ja, het stinkt heel erg... en je gaat heel hard hoesten als je dat gasmasker niet opzet!
Ons dagelijks leven beginnen we steeds normaler te vinden. Eigenlijk wel jammer dat alles uiteindelijk toch went en het onmogelijk is om de bijzondere dingen te blijven zien. We beginnen het drukker te krijgen, blijven de sociale gezelligheid missen, proberen dat op andere manieren weer te creeren en genieten heel erg van uitjes die we maken. En het klimaat hier is toch ook wel heel erg prettig; 's nachts wel echt winters koud - af en toe 's ochtends zelf krabben - overdag heerlijk als de zon schijnt. Gister liepen we in ons T-shirtje te wandelen en hebben we buiten ontbeten. Dat lukt toch in NL niet begin December.
We laten het nu even bij deze algemeenheden, hopen velen van jullie te zien of spreken in de komende weken. Helaas is 4 weken best kort waardoor we niet alles kunnen wat we zouden willen, niet iedereen zullen zien die we willen zien.
Nieuwe indrukken, nieuwe ervaringen en nieuwe verhalen in Juli of Augustus.
En laat ons weten als we nog(niet te zware) dingen uit Nieuw Zeeland mee moeten nemen.
woensdag 14 maart 2012
Wat is het toch lastig om een blog bij te houden. Genoeg te vertellen, maar toch geen tijd maken om achter de computer te gaan zitten. Ondertussen krijgen we regelmatig vragen hoe het toch me ons is daar aan de andere kant. Bij jullie is het voorjaar aan het worden; ieder mailtje, ieder skype-gesprek is dat het eerste dat wordt verteld. Hier is het sinds 1 Maart herfst: toch wel handig verandering van jaargetijde gewoon op de eerste van de maand. Herfst betekent op dit moment 20-25 graden overdag, 15 - 7 graden 's nachts. Toevallig nu ook strakblauw en superweer om buiten te zijn.
Eigenlijk beter dan de toch wel erg natte zomer! Hoewel wij hebben genoten van onze zomer met alle visite. Wat is het toch ontzettend leuk om aan mensen te laten zien hoe wij hier leven, waar we ons mee bezig houden, waar we ons nog steeds over verbazen en wat we ondertussen eigenlijk wel normaal beginnen te vinden. Leuk om vrienden hier te introduceren en familie & vrienden van overseas aan hen te showen. Maar vooral: heerlijk weer bij te kletsen, lekker makkelijk, iedereen weer te zien, weer een tafel vol met mensen te hebben, lekker te eten, BBQ-en en wijntjes te drinken met zijn allen. Ik wou dat jullie allemaal even langs konden komen en mee konden genieten van ons heerlijke (vakantie-)huis en tuin.
Dus Nederland: kom gauw!!! wij vinden bezoek altijd gezellig!! Grappig is ook om onze eigen familie en ook vrienden langer te zien dan alleen maar een avondje op bezoek. Heel andere interactie ineens dan normaal.
En met dat bezoek - en af & toe ook gewoon met zijn 4en- hebben we weer prachtige en leuke (soms nieuwe) dingen in dit land gedaan. Prachtige baaien in het Northland, Maori-cultuur in Rotorua, maffe hot pools, op het strand kamperen, vuurtjes stoken, mooie uitzichten reuze-Kauri-bomen, Coromandel Peninsula om te wandelen & aan zee te liggen, met de kano de zee op, veel zwemmen in prachtge blauwe zeeen.
Helaas nu voorlopig geen bezoek meer. Wat een gemis! Alles weer back to Normal. Voor kinderen zit eerste Term van 10 weken er alweer bijna op. Nog 3 weken. Over 2 weken gaat Joeke op haar eerste schoolkamp wat ze erg spannend vindt. Voor zowel Rienke als Joeke was de start in een nieuw jaar toch wel heel anders dan vorig jaar (toen we er eigenlijk nog maar net waren). Beide met veel meer zelf-vertrouwen en direct op hun plek in de nieuwe klas. ZE hebben verder erg drukke weken: atletiek, zeilen, muziekles, tennissen, Nederlandse les (wat best veel moeite begint te kosten) en hun normale huiswerk. En er is hier geen vrije middag op woensdag of vrijdag. Dus bijna van minuut tot minuut vol gepland. Maar zo te zien, vinden ze het allemaal prima & hebben ze overal veel plezier in.
Bram natuurlijk alweer eeuwen aan het werk na de vakantie. Nog steeds te druk, hoewel hij het iets rustiger heeft dan eerder. NOg steeds genieten en met heel veel plezier aan het werk.
Ja, en dan ben ik -Tjitske- er natuurlijk. Het probleemgeval van de familie. Van Oktober tot December had ik 2 banen van ieder 2 dagen. Eentje hield op in December, de ander hield tijdelijk op en zou eind Januari vervolg krijgen. Helaas .... even on hold gezet (een dag voordat ik een afspraak in Wellington had over vervolg-projecten), maar wie weet in April weer een vervolg. Dus dat was weer even resetten - en misschien ook wel de reden om niet eerder aan een blog te beginnen. Ga ik nu weer veel tijd stoppen in banen zoeken? en dan terecht komen in uiteindelijk niet helemaal bevredigende banen? of moet ik het roer omgooien? hoe ga ik mezelf dan bezig houden? Resultaat: Bram verdient tegenwoordig het geld en Tjitske, Joeke en Rienke geven het uit. Tjitske doet vrijwilligerswerk waar ze erg blij mee is: na een uitgebreide cursus ga ik binnenkort vluchtelingen ondersteunen in het oppakken van hun leven hier. Een huis voor hen inrichten, eerste boodschappen met hen doen, bij de dokter inschrijven, engelse cursussen met hen zoeken, mee naar scholen en hen inschrijven etc. etc. Super! ik kijk er erg naar uit; iets waar ik nooit tijd voor had. Veel tijd om met Joeke en Rienke door te brengen en eigenlijk ga ik dat steeds leuker vinden. Ik maak ze nu toch anders mee dan ik eerder deed en weet veel beter wat ze bezighoudt. Verder allerlei klusjes oppakken zoals penningmeester van ons tennisclubje, hockey committee, hockey coach, sausages bakken op school ;). Veel sporten en het volgende project wordt om de kas hier in de tuin in te gaan richten. En op dit moment ben ik mijn oude hobby weer in een nieuwe vorm aan het oppakken: zeilen... en ben bezig met het kopen van een Laser. Wedstrijdjes zeilen op het meer in het Hamilton. Dus aan activiteiten geen gebrek, eigenlijk zelfs te weinig tijd, natuurlijk wel enigszins teleurgesteld dat het mnaar niet lukt om op een goede manier aan de slag te komen. Maar ja, ik wil ook niet terug komen uit Nieuw Zeeland en dan alleen maar met het zoeken naar werk bezig zijn geweest.
En onze andere grote klus op dit moment is natuurlijk het voorbereiden van onze reis naar Nederland van half juni - half juli. Tot dan!!
Eigenlijk beter dan de toch wel erg natte zomer! Hoewel wij hebben genoten van onze zomer met alle visite. Wat is het toch ontzettend leuk om aan mensen te laten zien hoe wij hier leven, waar we ons mee bezig houden, waar we ons nog steeds over verbazen en wat we ondertussen eigenlijk wel normaal beginnen te vinden. Leuk om vrienden hier te introduceren en familie & vrienden van overseas aan hen te showen. Maar vooral: heerlijk weer bij te kletsen, lekker makkelijk, iedereen weer te zien, weer een tafel vol met mensen te hebben, lekker te eten, BBQ-en en wijntjes te drinken met zijn allen. Ik wou dat jullie allemaal even langs konden komen en mee konden genieten van ons heerlijke (vakantie-)huis en tuin.
Dus Nederland: kom gauw!!! wij vinden bezoek altijd gezellig!! Grappig is ook om onze eigen familie en ook vrienden langer te zien dan alleen maar een avondje op bezoek. Heel andere interactie ineens dan normaal.
En met dat bezoek - en af & toe ook gewoon met zijn 4en- hebben we weer prachtige en leuke (soms nieuwe) dingen in dit land gedaan. Prachtige baaien in het Northland, Maori-cultuur in Rotorua, maffe hot pools, op het strand kamperen, vuurtjes stoken, mooie uitzichten reuze-Kauri-bomen, Coromandel Peninsula om te wandelen & aan zee te liggen, met de kano de zee op, veel zwemmen in prachtge blauwe zeeen.
Bram natuurlijk alweer eeuwen aan het werk na de vakantie. Nog steeds te druk, hoewel hij het iets rustiger heeft dan eerder. NOg steeds genieten en met heel veel plezier aan het werk.
Ja, en dan ben ik -Tjitske- er natuurlijk. Het probleemgeval van de familie. Van Oktober tot December had ik 2 banen van ieder 2 dagen. Eentje hield op in December, de ander hield tijdelijk op en zou eind Januari vervolg krijgen. Helaas .... even on hold gezet (een dag voordat ik een afspraak in Wellington had over vervolg-projecten), maar wie weet in April weer een vervolg. Dus dat was weer even resetten - en misschien ook wel de reden om niet eerder aan een blog te beginnen. Ga ik nu weer veel tijd stoppen in banen zoeken? en dan terecht komen in uiteindelijk niet helemaal bevredigende banen? of moet ik het roer omgooien? hoe ga ik mezelf dan bezig houden? Resultaat: Bram verdient tegenwoordig het geld en Tjitske, Joeke en Rienke geven het uit. Tjitske doet vrijwilligerswerk waar ze erg blij mee is: na een uitgebreide cursus ga ik binnenkort vluchtelingen ondersteunen in het oppakken van hun leven hier. Een huis voor hen inrichten, eerste boodschappen met hen doen, bij de dokter inschrijven, engelse cursussen met hen zoeken, mee naar scholen en hen inschrijven etc. etc. Super! ik kijk er erg naar uit; iets waar ik nooit tijd voor had. Veel tijd om met Joeke en Rienke door te brengen en eigenlijk ga ik dat steeds leuker vinden. Ik maak ze nu toch anders mee dan ik eerder deed en weet veel beter wat ze bezighoudt. Verder allerlei klusjes oppakken zoals penningmeester van ons tennisclubje, hockey committee, hockey coach, sausages bakken op school ;). Veel sporten en het volgende project wordt om de kas hier in de tuin in te gaan richten. En op dit moment ben ik mijn oude hobby weer in een nieuwe vorm aan het oppakken: zeilen... en ben bezig met het kopen van een Laser. Wedstrijdjes zeilen op het meer in het Hamilton. Dus aan activiteiten geen gebrek, eigenlijk zelfs te weinig tijd, natuurlijk wel enigszins teleurgesteld dat het mnaar niet lukt om op een goede manier aan de slag te komen. Maar ja, ik wil ook niet terug komen uit Nieuw Zeeland en dan alleen maar met het zoeken naar werk bezig zijn geweest.
En onze andere grote klus op dit moment is natuurlijk het voorbereiden van onze reis naar Nederland van half juni - half juli. Tot dan!!
zondag 27 november 2011
Binkvos goes Rural
Wij hebben een tijdje besloten onszelf te verwennen en nog meer te gaan genieten van het NZ-leven!! Dat betekent groter en mooier gaan wonen. Twee weken geleden vonden we een perfect huis te huur en sinds gister zitten wij op ons nieuwe stekje - in ieder geval voor een jaar. Net buiten de stad (ten zuiden van Hamilton). Wij zijn er helemaal blij mee en zouden het geweldig vinden om jullie mee laten genieten. Gelukkig komt er binnenkort al aardig wat NL-bezoek. En ook anderen: kom gezellig bbq-en binnenkort!
5 slaapkamers, een aparte speelkamer, een office, een serre, een 1 jaar oude keuken, uitzicht op weilanden, doodlopende straat. Minpuntje dat t wel wat aan de truttige kant is. Maar ach dat zien we vast binnenkort niet meer.
ff een eerste impressie (zie voor meer foto's www.binkvos.blogspot.com)
En let op de leeuwtjes bij onze vijver
het uitzicht:
KORTOM GENIETEN
5 slaapkamers, een aparte speelkamer, een office, een serre, een 1 jaar oude keuken, uitzicht op weilanden, doodlopende straat. Minpuntje dat t wel wat aan de truttige kant is. Maar ach dat zien we vast binnenkort niet meer.
ff een eerste impressie (zie voor meer foto's www.binkvos.blogspot.com)
En let op de leeuwtjes bij onze vijver
het uitzicht:
KORTOM GENIETEN
zondag 25 september 2011
Laatst las ik ergens de uitspraak 'ik ben toch meer Nederlander dan ik zelf had gedacht'. Ik had mijn gevoel na 1 jaar NZ niet beter kunnen verwoorden geloof ik. Het is niet zo ingewikkeld een nieuw leven op te bouwen en weer een soort ritme te krijgen, nieuwe activiteiten te starten en weer wat contacten op te doen. Toch kan ik het maar niet laten om sommige dingen te vergelijken. Terwijl ik heel goed weet dat vergelijken helemaal niet kan - het is gewoon ánders - en dat het veel slimmer is alles over ons heen te laten komen. Tuurlijk zijn er veel positieve dingen in NZ: heerlijk dat het overal minder vol is dan in NL, er is altijd plaats, het puilt nooit helemaal uit van de mensen, naar buiten gaan betekent niet in de file rijden of lopen. Mensen zijn echt altijd vriendelijk, aardig en klantgericht. Ik was vorige week helemaal verbaasd dat iemand niet behulpzaam was. Ik ben erg enthousiast over het onderwijs; de enorme aandacht voor sport, cultuur, lezen & schrijven (meer literair), natuur en omgeving is echt geweldig. En -zover wij kunnen beoordelen- gaat dit niet ten koste van de basisvakken. Ja, en dan de geweldige natuur, daar kan NL natuurlijk niet tegenop. Zelfs het Rugby beginnen we al leuk te vinden en te begrijpen, inclusief de Haka en het volkslied.
Wat maakt ons dan zo Nederlands? Cliché maar toch waar: gezelligheid!! Blijft lastig exact te omschrijven wat dat dan precies is … en toch missen we dat af en toe (en iedere Nederlander snapt dan wel wat ik bedoel). Dat geldt voor gedrag van mensen, hoe plaatsen/ steden er uitzien, de aandacht voor inrichting, gebouwen etc. Gezellige terrasje, beetje bourgondische missen we. Teveel auto's, brede straten... om maar een paar dingen te noemen. Het voelt ook alsof we de kinderen minder vrijheid kunnen geven en we vinden het lastiger ze hun eigen verantwoordelijkheid te geven in dingen. In NL is het toch vrij normaal om ff boodschappen te gaan doen en kinderen thuis te laten? Kinderen gaan toch gerust alleen boodschappen doen, spelen op straat (zonder dat ouders hen kunnen zien), fietsen zelf naar activiteiten etc? Hier mag je -by law- kinderen tot en met 14 jaar niet alleen thuis laten. Het is ook absoluut ongebruikelijk dat ze alleen op straat spelen en/ of boodschappen gaan doen. Dit zijn slechts paar voorbeelden, het voelt voor ons dat ouders in veel opzichten veel beschermender zijn dan wij gewend zijn. Tegenovergestelde daarvan is dat ze vanaf 15 jaar in een auto mogen rondrijden. En zo kunnen we natuurlijk nog vele voorbeelden noemen waar we maar niet aan kunnen (of is het: willen) wennen. Tja, en dan is het toch steeds de afweging waarin je je wel of niet aanpast. Maar meest van alles missen we natuurlijk jullie allemaal! Ons Nederlandse netwerk, makkelijke contacten, de vanzelfsprekendheid... dat bouw je in een jaar niet weer op.
Mixed feelings dus!! Neemt niet weg dat het een super-ervaring is om eens een tijd in totaal andere omgeving te wonen, in een super-multi-culti samenleving. Van niets af aan opnieuw te beginnen. Een jaar geleden was dit de week van ons afscheids-feestje en vertrek. We hebben altijd gezegd dat we terug zouden gaan binnen een jaar als iemand van ons echt niet kon aarden. Nu - na het eerste jaar - hebben we besloten in ieder geval hier nog te blijven tot Joeke naar high school gaat (over 3 jr). Een jaar Nieuw Zeeland is echt te kort, het zou onaf voelen om nu terug te gaan. Bovendien Bram heeft net al zijn reorganisaties achter de rug (waar hij van de week nog over zal bloggen), Tjitske heeft net gehoord dat ze een tweede klus erbij krijgt voor van een andere organisatie (1e lijns organisatie in Hamilton) en de kinderen willen ook nog graag hier blijven. Dat betekent overigens dat we nu wel echt in hun Nederlands moeten gaan investeren, ze beginnen nu letterlijke vertalingen uit t Engels te maken (hij brook een kopje, zij kwam eerste in de wedstrijd, achter de pauze is er gym). En Rienke begint het al makkelijker te vinden in het Engels te lezen dan in het Nederlands. Gelukkig hebben we bergen Donald Ducks die hen stimuleren NL te blijven lezen!
Dit allemaal even ter evaluatie van ons 1e jaar. Binnenkort wat meer over ons dagelijkse dingen en werk.
PS
Onze klok is vooruit gezet: 11 uur verschil met NL
Wat maakt ons dan zo Nederlands? Cliché maar toch waar: gezelligheid!! Blijft lastig exact te omschrijven wat dat dan precies is … en toch missen we dat af en toe (en iedere Nederlander snapt dan wel wat ik bedoel). Dat geldt voor gedrag van mensen, hoe plaatsen/ steden er uitzien, de aandacht voor inrichting, gebouwen etc. Gezellige terrasje, beetje bourgondische missen we. Teveel auto's, brede straten... om maar een paar dingen te noemen. Het voelt ook alsof we de kinderen minder vrijheid kunnen geven en we vinden het lastiger ze hun eigen verantwoordelijkheid te geven in dingen. In NL is het toch vrij normaal om ff boodschappen te gaan doen en kinderen thuis te laten? Kinderen gaan toch gerust alleen boodschappen doen, spelen op straat (zonder dat ouders hen kunnen zien), fietsen zelf naar activiteiten etc? Hier mag je -by law- kinderen tot en met 14 jaar niet alleen thuis laten. Het is ook absoluut ongebruikelijk dat ze alleen op straat spelen en/ of boodschappen gaan doen. Dit zijn slechts paar voorbeelden, het voelt voor ons dat ouders in veel opzichten veel beschermender zijn dan wij gewend zijn. Tegenovergestelde daarvan is dat ze vanaf 15 jaar in een auto mogen rondrijden. En zo kunnen we natuurlijk nog vele voorbeelden noemen waar we maar niet aan kunnen (of is het: willen) wennen. Tja, en dan is het toch steeds de afweging waarin je je wel of niet aanpast. Maar meest van alles missen we natuurlijk jullie allemaal! Ons Nederlandse netwerk, makkelijke contacten, de vanzelfsprekendheid... dat bouw je in een jaar niet weer op.
Mixed feelings dus!! Neemt niet weg dat het een super-ervaring is om eens een tijd in totaal andere omgeving te wonen, in een super-multi-culti samenleving. Van niets af aan opnieuw te beginnen. Een jaar geleden was dit de week van ons afscheids-feestje en vertrek. We hebben altijd gezegd dat we terug zouden gaan binnen een jaar als iemand van ons echt niet kon aarden. Nu - na het eerste jaar - hebben we besloten in ieder geval hier nog te blijven tot Joeke naar high school gaat (over 3 jr). Een jaar Nieuw Zeeland is echt te kort, het zou onaf voelen om nu terug te gaan. Bovendien Bram heeft net al zijn reorganisaties achter de rug (waar hij van de week nog over zal bloggen), Tjitske heeft net gehoord dat ze een tweede klus erbij krijgt voor van een andere organisatie (1e lijns organisatie in Hamilton) en de kinderen willen ook nog graag hier blijven. Dat betekent overigens dat we nu wel echt in hun Nederlands moeten gaan investeren, ze beginnen nu letterlijke vertalingen uit t Engels te maken (hij brook een kopje, zij kwam eerste in de wedstrijd, achter de pauze is er gym). En Rienke begint het al makkelijker te vinden in het Engels te lezen dan in het Nederlands. Gelukkig hebben we bergen Donald Ducks die hen stimuleren NL te blijven lezen!
Dit allemaal even ter evaluatie van ons 1e jaar. Binnenkort wat meer over ons dagelijkse dingen en werk.
PS
Onze klok is vooruit gezet: 11 uur verschil met NL
donderdag 28 juli 2011
JULI IN NIEUW ZEELAND
Onze eerste gezins-skivakantie!! Met als instructor our niece Marieke.
(Kliek, ik miste jullie wel een beetje)
Wel apart: skieen bij een vulkaan... met af en toe een zwavelgeur.
(Kliek, ik miste jullie wel een beetje)
Wel apart: skieen bij een vulkaan... met af en toe een zwavelgeur.
woensdag 29 juni 2011
Doorstart...
Nederland krijgt vakantie, begrijpen wij uit de mailtjes die we krijgen. Heerlijk!!! Iedereen heel veel plezier en geniet van mooi weer, niets doen en mooie dingen zien/ doen. Hier ondertussen een soort tweede start. Ruim een jaar geleden maakten we ons eerste reisje hierheen om te kijken of we hier naar toe wilden. Nu alweer aan onze doorstart hier bezig. Na een hele hectische tijd heeft Bram net zijn nieuwe contract getekend. Ja hoor, reorganisatie ..... het is hier niet anders dan in NL.. hoewel? t gaat hier wat sneller, geen OR, wel een doortastende directeur. Concreet betekent dit dat Bram wel bij dezelfde organisatie is blijven werken. Nu Science Capability Leader Land & Environment is hij geworden (was: Section Manager Climate, Land & Environment). Een iets grotere groep mag hij aansturen, namelijk 90 ipv 60 mensen. En er is een matrix- structuur ingevoerd. Hard werken, veel reizen en erg (in positieve zin) uitdagend.
Tjitske is sinds 2 weken aan het werk voor de Health Quality & Safety Commission New Zealand. Een cie die is ingesteld door t Ministerie, adviseert over health quality and safety en als apart agency werkt. Aandachtsgebied: consumer engagement. Helaas is cie in Wellington (6 uur rijden, 1 uur vliegen van Hamilton). Ze werkt daarom op contractbasis: ongeveer 2 dagen per week van huis uit. Regelmatig dagje naar Wellington, veel telefonisch overleg. En ze is superblij om weer haar hersens te moeten gebruiken!
Nieuw leven dus met veel gereis voor ons beiden.... hoe dat bevalt horen jullie na al onze vakanties!! Over 2 weken is term 2 hier voorbij en hebben Joeke & Rienke 2 weken vakantie. Wij gaan dan het skieen hier ontdekken. Onze nicht Marieke is ski-teacher hier. En we hebben ontdekt dat we in 3 uur in dat skigebied zijn... niet verkeerd dus.
Tjitske is sinds 2 weken aan het werk voor de Health Quality & Safety Commission New Zealand. Een cie die is ingesteld door t Ministerie, adviseert over health quality and safety en als apart agency werkt. Aandachtsgebied: consumer engagement. Helaas is cie in Wellington (6 uur rijden, 1 uur vliegen van Hamilton). Ze werkt daarom op contractbasis: ongeveer 2 dagen per week van huis uit. Regelmatig dagje naar Wellington, veel telefonisch overleg. En ze is superblij om weer haar hersens te moeten gebruiken!
Nieuw leven dus met veel gereis voor ons beiden.... hoe dat bevalt horen jullie na al onze vakanties!! Over 2 weken is term 2 hier voorbij en hebben Joeke & Rienke 2 weken vakantie. Wij gaan dan het skieen hier ontdekken. Onze nicht Marieke is ski-teacher hier. En we hebben ontdekt dat we in 3 uur in dat skigebied zijn... niet verkeerd dus.
maandag 2 mei 2011
Weekend
Vorige week ontdekten we weer een stukje geweldig Nieuw-Zeeland. Lang weekend, dus wij het met busje op pad. Dom, dom geen foto's gemaakt.. ik geloof niet dat we daar ooit nog goed in worden. Bestemming: Napier, Hawke's Bay, Oostkust... toch al gauw 4-5 uur rijden vanaf hier. Hawke's Bay bekend om het zachte klimaat en de lekkere wijnen; veel mogelijkheden om wijn te proeven (gaan we volgende keer doen). Napier is een bijzondere plaats omdat het in 1931 totaal verwoest is door een aardbeving. De herbouw is daarna heel vlotjes gegaan en allemaal in Art Deco stijl. Er wordt nu flink veel aandacht besteed aan het onderhouden daarvan. Heerlijk om in een gezellige stad rond te lopen met mooie gevels en.... een autoluwe winkelstraat. De camping aan de kust in een dorpje vlak onder Napier lag ook weer prachtig: we stonden met het busje pal aan het (weliswaar kiezel-)strand. Ontbijten met zicht op zee. En t was dat het geen zwemweer was, anders zouden we zo uit de bus de zee in hebben kunnen duiken. Overigens zagen we 2 dagen later op het Nieuws dat deze camping ongeveer weg gespoeld was en het hele dorp geevacueerd was.... en we hoorden van mensen die 3 dagen vast zaten aan de kust omdat alle wegen geblokkeerd waren. Hoezo wisselend weer hier?
Landinwaarts was het vervolgens helemaal geweldig. Je moet er wel wat voor over hebben: een tot anderhalf uur rijden over een gravelroad, bergweggetjes, misselijk kind, kuilen en dwars door rivier heen. Maar dan heb je ook wat!!! Eigenlijk is het rijden op zichzelf al leuk met prachtige landschappen. Voor Bram de landschappen zoals hij zich Nieuw-Zeeland altijd had voorgesteld: groen, gras, schapen, heuvel/bergachtig, rivier er doorheen.... Tjitske heeft eigenlijk een ander beeld van Nieuw-Zeeland (!!)... In ieder geval vinden beiden het erg mooi. Onderweg tijdens een stop komen er ineens 3 mannen uit de bergen gewandeld met enorme rugzakken: uit de een steekt een gewei, de ander heeft een paar poten uit zijn rugzak steken en bij de derde is een heel lijf te zien. Een hert. Een heuze jaag-gebied ..... later komen we meer mensen tegen die gewoon gezellig met hun geweer in de hand een wandelingetje aan t maken zijn. En dan de kampeerplaats - waar we niet de enige zijn.. het is Paasweekend - middenin het niets, geen voorzieningen (behalve WC-hokje). Wandeling langs de rivier.. jammer dat we geen tijd hebben om een huttentocht te maken in dez bergen. En op 2 minuten afstand de hot pools. Een beekje met (veel te) heet water waarin een pijp is gelegd naar twee (8-persoons-) spabaden .. Gewoon middenin het niets zijn er dan ineens die aangelegde blauwe baden met uizicht op de bomen en bergen. Kost niets, terwijl wij het in Rotorua te duur vonden om naar de Spapools te gaan. Genieten dus!! 's Avonds een vuurtje stoken en koken op een houtvuur. Onze buurman heeft flink wat hout gezaagd, dus het lukt aardig om ons lekker warm te houden. En weer weten we niet of we nu het Zuiderkruis en de Grote Beer kunnen zien.... toch maar eens snel een sterrenkaart kopen.
Landinwaarts was het vervolgens helemaal geweldig. Je moet er wel wat voor over hebben: een tot anderhalf uur rijden over een gravelroad, bergweggetjes, misselijk kind, kuilen en dwars door rivier heen. Maar dan heb je ook wat!!! Eigenlijk is het rijden op zichzelf al leuk met prachtige landschappen. Voor Bram de landschappen zoals hij zich Nieuw-Zeeland altijd had voorgesteld: groen, gras, schapen, heuvel/bergachtig, rivier er doorheen.... Tjitske heeft eigenlijk een ander beeld van Nieuw-Zeeland (!!)... In ieder geval vinden beiden het erg mooi. Onderweg tijdens een stop komen er ineens 3 mannen uit de bergen gewandeld met enorme rugzakken: uit de een steekt een gewei, de ander heeft een paar poten uit zijn rugzak steken en bij de derde is een heel lijf te zien. Een hert. Een heuze jaag-gebied ..... later komen we meer mensen tegen die gewoon gezellig met hun geweer in de hand een wandelingetje aan t maken zijn. En dan de kampeerplaats - waar we niet de enige zijn.. het is Paasweekend - middenin het niets, geen voorzieningen (behalve WC-hokje). Wandeling langs de rivier.. jammer dat we geen tijd hebben om een huttentocht te maken in dez bergen. En op 2 minuten afstand de hot pools. Een beekje met (veel te) heet water waarin een pijp is gelegd naar twee (8-persoons-) spabaden .. Gewoon middenin het niets zijn er dan ineens die aangelegde blauwe baden met uizicht op de bomen en bergen. Kost niets, terwijl wij het in Rotorua te duur vonden om naar de Spapools te gaan. Genieten dus!! 's Avonds een vuurtje stoken en koken op een houtvuur. Onze buurman heeft flink wat hout gezaagd, dus het lukt aardig om ons lekker warm te houden. En weer weten we niet of we nu het Zuiderkruis en de Grote Beer kunnen zien.... toch maar eens snel een sterrenkaart kopen.
Zo´n weekend laat weer even zien wat NZ aantrekkelijk maakt!!!
zondag 27 maart 2011
Na een half jaar
We zijn echte Kiwi’s aan het worden. Weinig afspreken, niet vooruit plannen, wel zeggen dat je mensen gaat uitnodigen en het vervolgens steeds maar uitstellen. Een BBQ duurt max. een uur. Vlees op de BBQ, bord zo vol mogelijk laden met salades en vlees en maar 1x opscheppen. Hadden wij ff honger na onze eerste BBQ… wij dachten lekker een beetje opscheppen en de hele avond de tijd om nog verder te eten. Maar ja, toen werden de borden al afgeruimd. En wat zaten die Kiwi’s vol toen ze hier kwamen BBQ-en!! En we hadden ze nog wel verteld dat we het in the Dutch way gingen doen. Wekelijks is er wel ergens een fundraising: Christchurch, school, Japan ... en dat gebeurt door sausages te verkopen. Overal – bij iedere gelegenheid – staat er wel een BBQ en worden sausages verkocht. Joeke en Rienke zijn er gek op en eten ze dagelijks als het ff kan. Tja.. en die blote voeten natuurlijk! We gingen laatst even naar de stad toen Rienke er achter kwam dat ze geen schoenen mee had genomen. Maar ze werd echt niet raar aangekeken in de stad. En zelfs Bram loopt tegenwoordig op van die plastic flipflops zoals ze die hier noemen (is dat beter dan Teva’s?). Kom je bij mensen in huis, dan doe je je schoenen uit. Ook wij hebben al een schoenenrekje in de keuken staan. Op de fiets betekent helm en geel hesje. Ik moet er nog wel aan wennen dat ik nooit met leuke haren aankom als ik op de fiets kom. Hoe het leven ook lijkt op NL, er blijven van die dingen waar ik nooit aan zal wennen. Het leven ’s avonds is zeer minimaal… tuurlijk in het centrum kan je gewoon naar de kroeg en uit eten… maar sporten, films enzo houden wel zo’n beetje op om 20 uur. Dan begint de avond toch pas? Gister wou ik eindelijk naar de King’s Speech… 11 uur ochtend, 2 uur middag, 5 uur middag en de laatste om 10 voor 6… superhandige tijden. Dus dan maar niet, en wachten tot ie een keer op een normale tijd draait. Boodschappen doen en dan staat er bij de kassa altijd een medewerker die alles in een plastic tasje doet. Sta ik daar weer verantwoord te doen met mijn eigen meegebrachte boodschappentas. En stop dan wanhopig de boodschappen met plastic tasje en al daarin (weer te laat gezegd dat ik mijn tasje bij me heb). Kleding van mensen… ik schreef al eens dat ik soms mensen zie lopen met kleding die ik nog niet in mijn tuin zou aandoen. Toch geldt dat lang niet voor iedereen; sommigen lopen er keurig (tuttig) bij. Mijn 1e sollicitatiegesprek was daar een prachtig voorbeeld van… één met een piekfijn mantelpakje. De ander, de directeur nb, met teva-achtige sandalen, korte broek, vakantie-overhemd met korte mouwen. I couldn’t believe it. Joeke en Rienke beginnen al met een enorm Kiwi-accent te praten. Soms snappen we niet waar ze het over hebben. Kiwi’s praten nogal binnensmonds en iedere klinker wordt een i. Ze begrijpen ook al wonderbaarlijk veel van wat er op school gebeurt en wat ze op TV zien.
Waar we niet aan zullen wennen, is het nieuws hier. Alle ongevallen worden hier breed uitgemeten, maar wat er in de rest van de wereld gebeurt is zeer beperkt op het nieuws. En een goede actualiteitenrubriek hebben we ook nog niet gevonden. De tsunami in Japan en de rellen in Libie zijn ongeveer het wereldnieuws dat ons bereikt. Nu wordt op het moment het nieuws nog steeds erg bepaald door de aardbeving in Christchurch. Het is onvoorstelbaar wat een impact dat heeft op een klein land als dit, in van alles merkbaar. Bij de kinderen op school kwamen zelfs kinderen uit Chch. Op de school waar ik engelse les had, kwamen studenten uit Chch. En zo heeft alles en iedereen er wel iets mee te maken
Heerlijk van het leven hier is dat we weinig vaste dingen hebben, weinig verplichtingen in het weekend. Dus bij mooi weer pakken we het busje en gaan op pad. We zijn alweer aantal keer weg geweest sinds de vakantie en hebben ons opnieuw verbaasd over hoe weinig mensen hier wonen. De stranden zijn erg prachtig en erg rustig, files zijn er nauwelijks en op campings is altijd wel een plaats te vinden. Prachtige baaitjes om naar toe te lopen, te zwemmen en nauwelijks mensen tegenkomen. Een weekend met een ander gezin aan het strand door gebracht: erg gezellig! Een weekend bij Taupo geweest en daar aan de rivier gestaan. Eén van de meest toeristische gebieden in NZ. Ge-kano-d over de rivier, in de hot water pools gezeten en gezwommen in de rivier. Eigenlijk wilden we naar zee, maar na de tsunami in Japan werd dat weekend geadviseerd niet op het strand te komen.
Verder begin ik – Tjitske- natuurlijk wel erg mijn dagelijkse bezigheid te missen. De afgelopen 4 weken heb ik een cursus Engels gedaan. Heerlijk om dagelijks ergens naar toe te gaan, mensen tegen te komen en iets vasts te hebben. Of het erg veel heeft opgeleverd, vraag ik me af.. maar ik was leuk onder de pannen. En zo voelt het soms ook echt: als ik maar een bezigheid heb, ben ik aardig tevreden. Zelfs het naar school brengen en halen van kinderen wordt dan belangrijk. Als ik niet oppas zijn dat de enige momenten dat ik mensen tegenkom…. Sinds begin Februari ben ik superhard aan het solliciteren. Er waren ook best veel echt passende banen. Na de eerste afwijzing (we are concerned about your written english skills) en na mijn brief een keer gecorrigeerd te laten hebben door een native speaker, leek het me heel zinvol mijn formal engels wat bij te spijkeren. Het is toch heel wat anders om een Nederlander te zijn die goed engels spreekt dan vergeleken te worden met native speakers. Bij veel van de banen waar ik op schrijf worden ook nog eens excellent written and communication skills gevraagd. Ik had me nog niet ingeschreven voor de cursus, of ik werd drie keer voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd. Dus misschien viel het nog wel mee met mijn engels… hoewel mijn leraar mij toch nog erg veel tips kon geven. Helaas 3 gesprekken zonder het gewenste resultaat. Too many skills, te lange tijd nodig voor intro in de gezondheidszorg (functie van 1 jr) en niet echt de gezochte vaardigheden (ging om documentbeheer) waren de argumenten. Next step is dan toch maar naar andersoortige banen gaan solliciteren… maar wat dan precies? Meer administratief? In de horeca? Toerisme? Vrijwilligerswerk? Cursus gaan doen? Andere opleiding? Maar ja.. daar moet wel een plan achter zitten. Een opsteker is wel dat ik van de week weer voor een gesprek werd uitgenodigd. Interessante functie bij health quality and safety commission van ministerie. Punt is ‘gaat dat lukken naast Bram zijn baan?’ Want het zal sowieso veel reizen betekenen. Voor het gesprek vlieg ik in ieder geval van de week naar Wellington. Geeft weer ff energie! En ondertussen ga ik heel hard aan plan B werken… en dat betekent ‘’genieten van de vrije tijd’’. Kost me toch nog steeds moeite. Ik sport wel veel en doe best wat leuke andere dingen, maar ik vind ook dat ik wel heeel serieus naar werk moet zoeken. En om nou zomaar met een boek in de zon te gaan zitten… why not? I don’t know!
Waar we niet aan zullen wennen, is het nieuws hier. Alle ongevallen worden hier breed uitgemeten, maar wat er in de rest van de wereld gebeurt is zeer beperkt op het nieuws. En een goede actualiteitenrubriek hebben we ook nog niet gevonden. De tsunami in Japan en de rellen in Libie zijn ongeveer het wereldnieuws dat ons bereikt. Nu wordt op het moment het nieuws nog steeds erg bepaald door de aardbeving in Christchurch. Het is onvoorstelbaar wat een impact dat heeft op een klein land als dit, in van alles merkbaar. Bij de kinderen op school kwamen zelfs kinderen uit Chch. Op de school waar ik engelse les had, kwamen studenten uit Chch. En zo heeft alles en iedereen er wel iets mee te maken
Heerlijk van het leven hier is dat we weinig vaste dingen hebben, weinig verplichtingen in het weekend. Dus bij mooi weer pakken we het busje en gaan op pad. We zijn alweer aantal keer weg geweest sinds de vakantie en hebben ons opnieuw verbaasd over hoe weinig mensen hier wonen. De stranden zijn erg prachtig en erg rustig, files zijn er nauwelijks en op campings is altijd wel een plaats te vinden. Prachtige baaitjes om naar toe te lopen, te zwemmen en nauwelijks mensen tegenkomen. Een weekend met een ander gezin aan het strand door gebracht: erg gezellig! Een weekend bij Taupo geweest en daar aan de rivier gestaan. Eén van de meest toeristische gebieden in NZ. Ge-kano-d over de rivier, in de hot water pools gezeten en gezwommen in de rivier. Eigenlijk wilden we naar zee, maar na de tsunami in Japan werd dat weekend geadviseerd niet op het strand te komen.
Verder begin ik – Tjitske- natuurlijk wel erg mijn dagelijkse bezigheid te missen. De afgelopen 4 weken heb ik een cursus Engels gedaan. Heerlijk om dagelijks ergens naar toe te gaan, mensen tegen te komen en iets vasts te hebben. Of het erg veel heeft opgeleverd, vraag ik me af.. maar ik was leuk onder de pannen. En zo voelt het soms ook echt: als ik maar een bezigheid heb, ben ik aardig tevreden. Zelfs het naar school brengen en halen van kinderen wordt dan belangrijk. Als ik niet oppas zijn dat de enige momenten dat ik mensen tegenkom…. Sinds begin Februari ben ik superhard aan het solliciteren. Er waren ook best veel echt passende banen. Na de eerste afwijzing (we are concerned about your written english skills) en na mijn brief een keer gecorrigeerd te laten hebben door een native speaker, leek het me heel zinvol mijn formal engels wat bij te spijkeren. Het is toch heel wat anders om een Nederlander te zijn die goed engels spreekt dan vergeleken te worden met native speakers. Bij veel van de banen waar ik op schrijf worden ook nog eens excellent written and communication skills gevraagd. Ik had me nog niet ingeschreven voor de cursus, of ik werd drie keer voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd. Dus misschien viel het nog wel mee met mijn engels… hoewel mijn leraar mij toch nog erg veel tips kon geven. Helaas 3 gesprekken zonder het gewenste resultaat. Too many skills, te lange tijd nodig voor intro in de gezondheidszorg (functie van 1 jr) en niet echt de gezochte vaardigheden (ging om documentbeheer) waren de argumenten. Next step is dan toch maar naar andersoortige banen gaan solliciteren… maar wat dan precies? Meer administratief? In de horeca? Toerisme? Vrijwilligerswerk? Cursus gaan doen? Andere opleiding? Maar ja.. daar moet wel een plan achter zitten. Een opsteker is wel dat ik van de week weer voor een gesprek werd uitgenodigd. Interessante functie bij health quality and safety commission van ministerie. Punt is ‘gaat dat lukken naast Bram zijn baan?’ Want het zal sowieso veel reizen betekenen. Voor het gesprek vlieg ik in ieder geval van de week naar Wellington. Geeft weer ff energie! En ondertussen ga ik heel hard aan plan B werken… en dat betekent ‘’genieten van de vrije tijd’’. Kost me toch nog steeds moeite. Ik sport wel veel en doe best wat leuke andere dingen, maar ik vind ook dat ik wel heeel serieus naar werk moet zoeken. En om nou zomaar met een boek in de zon te gaan zitten… why not? I don’t know!
zondag 13 februari 2011
Hi there,
Hoe bevalt het mij nu hier op het werk? Vind ik het leuk? Wat doe ik nu zoal? Ik zal proberen daar nu eens antwoord op te geven. Ik ben nu dus Section Manager van de Climate, Land & Environment (CLE) bij AgResearch. Ik vind dat eigenlijk maar een rare naam voor onze sectie want we bestuderen eigenlijk nauwelijks het klimaat, maar de emissie van broeikasgassen afkomstig uit de landbouw naar de atmosfeer en onderzoek naar klimaatadaptatie. De sectie zou wat mij betreft gewoon Land & Environmnet kunnen heten. Ik voel dat ik goed op mijn plaats ben binnen AgResearch en dat mijn inbreng wordt gewaardeerd. Alleerst zorg ik er voor dat de 6 teams en de teamleiders elkaar beter leren kennen en meer gaan samenwerken. Daarvoor zit ik de maandelijkse de ‘team leaders meetings’ voor en probeer overenstemming te bereiken over de aanpak. Het gaat nu bijvoorbeeld over het over- en onderbezet zijn van de medewerkers. Sommige medewerkers zijn meer dan 130% ingepland, anderen minder dan 40%. Samen met de teamleiders proberen we nu het werk beter te verdelen. De vergaderingen met de teamleiders gaan via “video-conferencing”. Dat is in het begin wel lastig. Ook ken ik de teamleiders nog niet zo goed en ik weet dus ook nog niet wie het beste welke bijdrage kan leveren. Ik wil ze graag beter leren kennen, mede daarom ben ik nu druk bezig een teamleidersdag te organisren (‘face to face’) om de strategie te bespreken en elkaar beter te leren kennen. Het grote verschil met Wageningen is dat ik daar heel veel mensen al heel lang kende en daar een goede band mee had/heb. Hier mis is nog echte maatjes om eens mee te sparren en ‘ inside information’ van te krijgen.
De onderwerpen waar ik mij mee bezighou zijn het ontwikkelen strategie met de groep, monitoren van de financien (“control”?); opbouwen van relaties met de belangrijkste klanten en “stakeholders”, zoals ministeries, zuivelindustrie, kunstmestleveranciers, .... Ik heb de laatste tijd al meer ge-netwerkt dan ik in Nederland gewend was. In een dag op bezoek geweest bij het Ministerie van Landbouw en Bosbouw, Ministerie van Milieu en Fonterra (zuivelindustrie). Het contact maken en op bezoek gaan lijkt hier veel makkelijker te gaan dan in Nederland. Ik ben ook al bij een Regional Council op bezoek geweest, dat is een soort provincie plus een waterschap, en ik ben direct uitgenodigd om een adviesgroep over waterkwaliteit en landbouw voor te zitten! Dat is best wel spannend, want het blijft soms lastig om de Kiwi’s goed te verstaan en dat is wel belangrijk als je voorzitter bent.
Daarnaast regel ik allerlei dagelijkse zaken, zoals het verplaatsen van het microbiologische lab, het maken van een nieuwe website (kijk maar of je mij al kan vinden op www.agresearch.co.nz), het introduceren van wetenschappelijke voordrachten binnen de sectie, handtekeningen zetten, etc... Kortom ik ben weer een spin in het web en dat bevalt mij goed. Maar het is ook nog steeds spannend en uitdagend: gaan we de begroting halen? Werken de teams goed samen? Spelen we goed in op de komende veranderingen in de financiering? Voel ik de medewerkers goed aan en geef ik de passende feedback?
Zoals ik al eerder schreef maak ik meer uren dan ooit. Dat komt onder andere door de 4 locaties waar de CLE-medewerkers werken: Hamilton, Palmerston North, Dunedin (of Mosgiel) en zelfs nog een in Christchurch! Dat betekent gemiddeld een keer per week erg vroeg opstaan (5.00 am), ontbijten op het vliegveld, vliegen, huurauto ophalen, etc .... En de werkweek is hier trouwens nog 40 uur. Gelukkig kan ik in Hamilton wel gewoon op de fiets naar mijn werk (ca. 20 minuten); waarbij wel een zeer steil heuveltje bedwongen moet worden op een gewone Nederlandse fiets. Kortom het werk bevalt goed; het kost me alleen zoveel tijd en energie dat de balans met vrije tijd nog niet helemaal OK is. Ik ga dit jaar proberen wat meer te sporten en wellicht kan ik later in het jaar wat meer werk delegeren?
Cheers,
Bram
Hoe bevalt het mij nu hier op het werk? Vind ik het leuk? Wat doe ik nu zoal? Ik zal proberen daar nu eens antwoord op te geven. Ik ben nu dus Section Manager van de Climate, Land & Environment (CLE) bij AgResearch. Ik vind dat eigenlijk maar een rare naam voor onze sectie want we bestuderen eigenlijk nauwelijks het klimaat, maar de emissie van broeikasgassen afkomstig uit de landbouw naar de atmosfeer en onderzoek naar klimaatadaptatie. De sectie zou wat mij betreft gewoon Land & Environmnet kunnen heten. Ik voel dat ik goed op mijn plaats ben binnen AgResearch en dat mijn inbreng wordt gewaardeerd. Alleerst zorg ik er voor dat de 6 teams en de teamleiders elkaar beter leren kennen en meer gaan samenwerken. Daarvoor zit ik de maandelijkse de ‘team leaders meetings’ voor en probeer overenstemming te bereiken over de aanpak. Het gaat nu bijvoorbeeld over het over- en onderbezet zijn van de medewerkers. Sommige medewerkers zijn meer dan 130% ingepland, anderen minder dan 40%. Samen met de teamleiders proberen we nu het werk beter te verdelen. De vergaderingen met de teamleiders gaan via “video-conferencing”. Dat is in het begin wel lastig. Ook ken ik de teamleiders nog niet zo goed en ik weet dus ook nog niet wie het beste welke bijdrage kan leveren. Ik wil ze graag beter leren kennen, mede daarom ben ik nu druk bezig een teamleidersdag te organisren (‘face to face’) om de strategie te bespreken en elkaar beter te leren kennen. Het grote verschil met Wageningen is dat ik daar heel veel mensen al heel lang kende en daar een goede band mee had/heb. Hier mis is nog echte maatjes om eens mee te sparren en ‘ inside information’ van te krijgen.
De onderwerpen waar ik mij mee bezighou zijn het ontwikkelen strategie met de groep, monitoren van de financien (“control”?); opbouwen van relaties met de belangrijkste klanten en “stakeholders”, zoals ministeries, zuivelindustrie, kunstmestleveranciers, .... Ik heb de laatste tijd al meer ge-netwerkt dan ik in Nederland gewend was. In een dag op bezoek geweest bij het Ministerie van Landbouw en Bosbouw, Ministerie van Milieu en Fonterra (zuivelindustrie). Het contact maken en op bezoek gaan lijkt hier veel makkelijker te gaan dan in Nederland. Ik ben ook al bij een Regional Council op bezoek geweest, dat is een soort provincie plus een waterschap, en ik ben direct uitgenodigd om een adviesgroep over waterkwaliteit en landbouw voor te zitten! Dat is best wel spannend, want het blijft soms lastig om de Kiwi’s goed te verstaan en dat is wel belangrijk als je voorzitter bent.
Daarnaast regel ik allerlei dagelijkse zaken, zoals het verplaatsen van het microbiologische lab, het maken van een nieuwe website (kijk maar of je mij al kan vinden op www.agresearch.co.nz
Zoals ik al eerder schreef maak ik meer uren dan ooit. Dat komt onder andere door de 4 locaties waar de CLE-medewerkers werken: Hamilton, Palmerston North, Dunedin (of Mosgiel) en zelfs nog een in Christchurch! Dat betekent gemiddeld een keer per week erg vroeg opstaan (5.00 am), ontbijten op het vliegveld, vliegen, huurauto ophalen, etc .... En de werkweek is hier trouwens nog 40 uur. Gelukkig kan ik in Hamilton wel gewoon op de fiets naar mijn werk (ca. 20 minuten); waarbij wel een zeer steil heuveltje bedwongen moet worden op een gewone Nederlandse fiets. Kortom het werk bevalt goed; het kost me alleen zoveel tijd en energie dat de balans met vrije tijd nog niet helemaal OK is. Ik ga dit jaar proberen wat meer te sporten en wellicht kan ik later in het jaar wat meer werk delegeren?
Cheers,
Bram
zaterdag 22 januari 2011
Het Zuidereiland
"Zijn we wel op het goede eiland gaan wonen?" hebben we ons onderweg regelmatig afgevraagd. Want, zoals iedereen altijd zegt, het Zuidereiland heeft wel erg veel spectaculairs te bieden. Het is bijna overal mooi!! Onze foto's (in rechterkolom op website) geven daar maar een heel klein beetje beeld van (wij vergeten altijd te fotograferen op de mooiste momenten). Mail ons als je toch meer foto's wil zien, dan zetten we ze nog ergens neer.Voor we verder gaan: Voor iedereen een heel gelukkig en bijzonder Nieuwjaar!! En natuurlijk bedankt voor Kerst- en Nieuwjaarskaarten & voor mailtjes, sms-jes en skype-berichten voor onze verjaardagen. Heerlijk om regelmatig even bijgepraat te worden en contact te hebben met Nederland. 
Wat onze foto's wel laten zien is dat we heel veel verschillende dingen hebben gedaan: wandelen, kanoen, pinguins gezien, dolfijnen, zeehonden, walvissen, een chocoladefabriek bezocht, boottochtjes gemaakt (en zeeziek geworden), zwemmen in zee, meer en zwembad ... en natuurlijk lekkere wijntjes gedronken, veel gelezen en veel gereden. Wat is er ongelooflijk veel water in dit land. Eerst de prachtige sounds/ fjorden in het noorden (Marlborough Sounds)... we kregen meteen al zin om daar wat dagen te blijven. Heerlijke camping direct aan het water. We (of eigenlijk vooral: Joeke en Rienke) namen meteen een duik in het koude water. Er was veel activiteit: vissers, bootjes, zwemmers... vlakbij konden we goed wandelen. Die gedachte om langer te blijven hebben we daarna nog regelmatig gehad. Toch gekozen om de hele (standaard-)ronde over het zuidereiland te maken: Marlborough Sounds, National Park Abel Tasman naar de westkust, Punakaika, Greymouth (stad van die mijnwerkers), Franz Josef en Fox gletsjers, Wanaka, Te Aunau/ Milford Sounds, Invercargill, langs de Zuidkust: Curio Bay, Nugget Point, Portobello op Otago Peninsula, Dunedin, Kaikoura. Dus de hele campervan-karavaan gaat ongeveer deze ronde met een enkele variatie daarop. We begrijpen ondertussen ook wel waarom dit een interessante ronde is! 
Wat onze foto's wel laten zien is dat we heel veel verschillende dingen hebben gedaan: wandelen, kanoen, pinguins gezien, dolfijnen, zeehonden, walvissen, een chocoladefabriek bezocht, boottochtjes gemaakt (en zeeziek geworden), zwemmen in zee, meer en zwembad ... en natuurlijk lekkere wijntjes gedronken, veel gelezen en veel gereden. Wat is er ongelooflijk veel water in dit land. Eerst de prachtige sounds/ fjorden in het noorden (Marlborough Sounds)... we kregen meteen al zin om daar wat dagen te blijven. Heerlijke camping direct aan het water. We (of eigenlijk vooral: Joeke en Rienke) namen meteen een duik in het koude water. Er was veel activiteit: vissers, bootjes, zwemmers... vlakbij konden we goed wandelen. Die gedachte om langer te blijven hebben we daarna nog regelmatig gehad. Toch gekozen om de hele (standaard-)ronde over het zuidereiland te maken: Marlborough Sounds, National Park Abel Tasman naar de westkust, Punakaika, Greymouth (stad van die mijnwerkers), Franz Josef en Fox gletsjers, Wanaka, Te Aunau/ Milford Sounds, Invercargill, langs de Zuidkust: Curio Bay, Nugget Point, Portobello op Otago Peninsula, Dunedin, Kaikoura. Dus de hele campervan-karavaan gaat ongeveer deze ronde met een enkele variatie daarop. We begrijpen ondertussen ook wel waarom dit een interessante ronde is! 
De dag dat wij het Abel Tasman park ingingen was het echt superweer. In een supersnelle watertaxi werden we 15 km verderop afgezet en konden via de prachtige strandjes terugwandelen. Baaitjes met goudgele zandstranden en lichtblauw water.... ook daar zou je de hele dag wel willen liggen (als je van strandliggen houdt). Het was erg leuk wandelen langs die kust en in de pauzes een duik nemen in de zee bij die mooie stranden.
Dag erna veranderde het weer totaal. Storm, regen, onrustige nacht... Tjitske dacht echt dat het busje om zou waaien. En 's ochtends kwam Bram met de mededeling: verplicht spelletjes doen vandaag, alle wegen zijn afgesloten. Er liggen bomen, modder en stenen op de wegen. Leuk die prachtige natuurcampings (DOCs) waar niets meer is dan een gat in de grond als WC met een hokje erom. In dit geval was er nog een kraan, soms moet je water uit het meer, beekje of riviertje halen. Betalen doe je door zelf geld in een envelop in een busje te doen (ong. $ 16 = nog geen € 10). De ligging is altijd erg mooi, ergens in het niets, meestal mooie uitzichten en geen afgebakende plaatsen met nummertjes.... meestal meer dan genoeg ruimte. Maar ja, al dat prachtigs en niets er omheen betekende in dit geval de hele dag verplicht in het busje zitten, want het regende pijpestelen. Gelukkig kunnen Joeke en Rienke ondertussen Kolonisten van Katan spelen ... maar we vonden dit busje toch wel heeeel klein.
Gelukkig is het weer hier erg veranderlijk en werd het de dag erna weer prachtig. En dan is het ook meteen weer superheet. Volgens ons hadden we ongeveer 2 dagen mooi, 2 dagen regen(achtig)..... zodra het mooi weer was dingen gaan doen! slecht weer: op weg gaan naar volgende plaats en soms was er een binnenactiviteit te bedenken
Westkust is erg ruig en spectaculair: rotsen, baaien, veel golven. Mooi om alleen al langs te rijden. En dan af en toe ff de tijd nemen het strand op te lopen.
Wanaka vonden we een erg leuke plaats om te zijn. Kanotochtje gemaakt naar een eilandje. Enorm meer en eromheen bergachtig.... het blauw van de meren, beken, rivieren en zee zijn niet te beschrijven en niet te fotograferen. Aan het eind van de vakantie reden we langs de zee en dat was echt de kleur van een zwembad. Met de bus naar een wandeling rijden was al een heel avontuur, dwars door riviertjes heen, over onverharde wegen en met prachtige uitzichten over groene vlaktes en in de verte besneeuwde bergen en gletsjers.
En dan was één van de andere hoogtepunten de Milford Sound. Prachtige weg er naar toe met veel natuur(DOC)campings langs de weg. De Sound zelf is een fjord met (door de vele regen) overal watervallen langs de kant, bijzondere begroeiing (zeggen ze) en dan ineens weer zeehonden op een rotsje.
Wat ons opviel - en misschien wel een beetje tegenviel - is dat alles in NZ zo enorm georganiseerd is. Wij hadden toch meer een beeld van puur natuur, ongerept. Maar alles is erg aangelegd: wandelpaden zijn goed onderhouden, vaak zelfs delen verhard, een stroompje of wat modder en er ligt een vlonder of bruggetje, een beetje steil en er staat een hekje, een beetje omhoog of omlaag en er is een trapje gemaakt. Het deed ons wat denken aan Amerika. En Joeke en Rienke vinden juist wandelen op ruige rotsen zo leuk; die konden we hier niet goed vinden. Wellicht wel op de meerdaagse wandelingen in de ruigere bergen (die we hebben bewaard voor een ander jaar). Op veel plekken kan je alleen maar op die ene georganiseerde manier komen. Milford Sound is bijvoorbeeld alleen maar te bevaren met 1 van de 5 maatschappijen die allen vanuit 1 vertrekhal opereren; walvissen kijken bij Kaikoura wordt allemaal door 1 maatschappij georganiseerd. PancakeRocks kan je alleen maar via 1 vast rondje met vlonders bekijken. De gewone campings waren ook meer georganiseerd met vaste plaatsen en minder groot dan we verwacht hadden.
Wat ons erg meeviel is de drukte. Wij zaten hartje hoogseizoen: buitenlandse toeristen komen in deze tijd en de Kiwi's zelf hebben vooral de 2 weken na Kerst vrij. Het was best druk, maar niet zoals we in Frankrijk of Nederland kennen. We planden nooit iets vooruit, hebben nooit iets geboekt en konden altijd overal terecht en altijd ter plekke regelen wat we wilden doen. Laten we het maar prettig druk noemen.
En Joeke en Rienke? die vonden natuurlijk het leukst dat we op het laatst nog 2 dagen op een camping met zwembad en 2 spa-pools stonden. Ze waren daar niet meer uit weg te slaan. En de rondleiding in de Cadburry chocoladefabriek waar ze een groot chocolade-ei kregen vonden ze ook 1 van de hoogtepunten. Of was het Puzzling World met zijn enorme doolhof en alle leuke spelletjes, hologrammen en gezichtsbedrog? Hoewel zij bij het kijken naar de Yellow-eyed Pinguins die aan wal kwamen niet konden stoppen met foto's maken. En in het bijna-donker wachten op de Blue Pinguins vonden ze ook wel heel spannend.
Kortom: heerlijke vakantie, (te)veel gezien, nog genoeg verder te verkennen de komende jaren. Wat we allevier heel prettig vonden is dat thuis komen wel echt voelde als in ons eigen huis komen. We misten wel alle normale spontane activiteiten bij terugkomst: ff bijkletsen met mensen, borrelen met mensen in de buurt en de kinderen die meteen hun vriendjes weer opzoeken. En nu..... de draad van het normale leven weer oppakken. Bram is alweer aan het werk, kinderen gaan 2 feb. weer naar school!
dinsdag 21 december 2010
Op weg naar 2011
nog even op de valreep..... 11 uur dinsdagavond. Morgen vertrekken we richting Zuidereiland met onze ''small campervan'' (klinkt toch nog steeds heel groot?). Via een collega van Bram in Palmerston North - dat was de 
andere plaats waar we hadden kunnen gaan wonen- en Wellington - hoofdstad van NZ-. Van daaruit oversteek naar Picton; waarom dat 3 uur kost weten we nog steeds niet. Schijnt wel een mooie oversteek te zijn. En dan tot half januari rondtouren in onze campervannetje. Dus voor wie ooit van plan is naar NZ te komen: wij zullen de toeristische attractie van het Zuidereiland verkennen.
En ondertussen zijn we ook al helemaal in de kerst(vakantie)sfeer. Vier avonden op rij BBQ-en (o.a. met ''nieuwe vrienden''), onze geweldige buitenkerstverlichting op zonne-energie en nep-kerstboom... maar vooral erg warm en regenachtig.
andere plaats waar we hadden kunnen gaan wonen- en Wellington - hoofdstad van NZ-. Van daaruit oversteek naar Picton; waarom dat 3 uur kost weten we nog steeds niet. Schijnt wel een mooie oversteek te zijn. En dan tot half januari rondtouren in onze campervannetje. Dus voor wie ooit van plan is naar NZ te komen: wij zullen de toeristische attractie van het Zuidereiland verkennen. En ondertussen zijn we ook al helemaal in de kerst(vakantie)sfeer. Vier avonden op rij BBQ-en (o.a. met ''nieuwe vrienden''), onze geweldige buitenkerstverlichting op zonne-energie en nep-kerstboom... maar vooral erg warm en regenachtig.
woensdag 8 december 2010
Nog twee weken en het is zomervakantie.... het blijft toch raar om deze feestdagen in de zon mee te maken. We zijn al vaker op vakantie geweest in deze periode naar zonnige oorden, maar nu we er wonen klopt het echt niet. Sinterklaas in de brandende zon: arme man! en die Pieten hadden het ook erg zwaar. Eigenlijk al wel super-bijzonder dat hij hier live naar toe kwam. The NZ Netherlands Society had dat toch maar mooi geregeld. Maar om nu lid te gaan worden om te klaverjassen, rummicubben of te gaan Dutch Folk dancen...toch maar even niet.
Het is zo gek om in zo'n periode alleen maar met ons vieren naar 5 december toe te leven. Niemand die ook maar van het bestaan van een zwarte piet of sinterklaas afweet, niemand die snapt dat je op 5 december al kadootjes krijgt en niet met Kerstmis. Gelukkig is er dan het Sinterklaasjournaal en ik werd zelfs nog gevraagd om in de klas van Rienke iets te vertellen over Sint (de juf heeft een NL vader). Dus met pepernoten, 'n zwarte pietenmuts op, een liedje zingen en fragmentjes van het Sinterklaasjournaal konden we een beetje een indruk geven. Sint bracht ons op 5 dec een hele doos met kado's, gedichten, irritant ingepakte pakjes en de jaarlijkse speurtocht door het huis. Supergezellig... en heerlijk om dat allemaal buiten in de zon te kunnen doen. De chocomel hebben we toch maar koud gedronken en de AH-erwtensoep van de Dutch Cheeseshop smaakte minder lekker dan in de kou.
En toen moest gister meteen de kerstboom op, want dat is het enige dat hier natuurlijk telt. We hebben ons dit jaar bezondigd aan een echte kunstboom. Tja... want wat moet je anders voor boom nemen? We zijn er nog niet helemaal achter wat voor bomen hier worden gebruikt. Dat gaan we volgend jaar nog wel eens goed uitzoeken. Dit jaar gaan we al voor kerst op vakantie en komen pas half januari weer terug; we hebben er maar 2 weken iets aan. Genoeg excuses dus. En we gaan wel voor de buitenverlichting dit jaar, want die die is op zonne-energie. Dat dan weer wel! Maar we misten wel ons leuke uitje van vorig jaar: met de fietskar een boom kopen, zelf uitzoeken en ter plaatse uitgraven.
Vandaag hebben Joeke, Rienke en ik zitten bedenken wat we het meest misten. Voor mij is dat vooral het fietsen overal naar toe. Ik geloof niet dat ik er ooit aan ga wennen om overal met de auto naar toe te gaan. Bram kan gelukkig naar zijn werk fietsen. Ik doe ook erg mijn best om zoveel mogelijk met de fiets te doen: valt wel op! Vorige week werd ik aan iemand voorgesteld. Het eerste dat ze zei was dat ze me al eens had gezien, namelijk op de fiets. Als ik op de fiets bij de tennis kom, is er altijd wel iemand die zegt dat ik toch wel erg sportief ben. De wegen zijn hier vooral uitnodigend voor auto's. Je moet een helm op en de meeste fietsers - ook wij - hebben voor de zekerheid ook maar een geel hes aan. Het werkt allemaal niet stimulerend om te fietsen.
Joeke en Rienke zijn ondertussen zover dat ze al niet meer weten of ze hier willen blijven of terug naar Nederland zouden willen. Ze beginnen nu ook buiten school met kinderen te spelen. Dat gaat hier veel minder spontaan dan in Nederland gebeurde. Vaak op afspraak en vaak al in de week ervoor gepland door de ouders. Dat spontane missen ze allebei wel; en ik denk ook wel de aanloop van kinderen uit de buurt. Hoewel er vandaag ineens een buurmeisje aan kwam lopen om te spelen. Op school vinden ze het beiden heerlijk. Zeker nu ze sinds vorige week elke dag zwemmen hebben.. en Joeke mag ook nog in de lunchpauze zwemmen. Schreef ik eerst nog over dat ze raar vinden op blote voeten te lopen; ze willen nu hun schoenen al niet meer aan.
Veel mensen vragen hoe het met Bram zijn werk gaat. Hij vindt dat hij erg hard moet werken en heeft het nog niet vaak zo druk gehad. Hij werkte hiervoor natuurlijk ook nooit vijf dagen. Hij raakt langzamerhand wel gewend, heeft al een enorme hoeveelheid mensen gesproken en begint wat gevoel voor de organisatie te krijgen. Maar verder zal hij binnenkort daar zelf wel meer over schrijven.
En hoe gaat het dan met Tjitske? dat is de enige die nog niet een ''normaal'' leven heeft. Geen werk, geen school, maar gewoon huisvrouw! De tijd krijg ik makkelijk om, ik verveel me geen moment, er is nog steeds veel in huis te doen (ik heb nog niet alle poetsklussen af en er staan nog wat dozen). Dus ik ben mooi van de straat. Het is genieten in de weekenden van de prachtige omgeving. We ''doen'' bijna ieder weekend wel een toeristische attractie. En sinds 2 weken hebben we weer een busje/ campertje. geweldig!! Ik zet regelmatig nieuwe foto's hier rechts op de site. Als je er op klikt, zie je ze nog beter.
Ik snap niet hoe ik (meer dan) 32 uur werkte, nog tig andere activiteiten had en ook nog thuis wel wat dingen regelde. Tuurlijk deed Bram veel meer... Ja, ik weet dat ik klink als een pensionado. Maar ik begin nu wel zin te krijgen om weer iets te gaan doen. Ik schreef al een keer aan iemand dat het zo makkelijk is om je geheel te isoleren van je omgeving hier. Kinderen naar school brengen, thuis gaan poetsen, beetje skypen, beetje emailen, nog wat rondklooien, boodschappen doen en dan is het alweer tijd om kinderen te halen. Andere ochtenden naar de tennisbaan of een enkele keer met iemand koffie drinken. Bijna iedere avond thuis, behalve dat ene feestje en die ene keer bij mensen eten. De wereld kan dus makkelijk superklein worden. En het rare is dat ik het niet eens zo heel erg vind. Alleen word ik er geen leuker mens van, merk ik dan altijd weer. Zeuren tegen iedereen dat ze moeten opruimen, boos worden als ik alweer moet afwassen etc. Tijd voor werk dus, tijd om andere mensen te gaan ontmoeten en tijd om verder te integreren in de NZ-wereld. Mijn eerste sollicitatiebrief heb ik verstuurd, mijn eerste emailtjes om eens met mensen te praten die iets in de zorg doen en ik kijk naar alle vacatures. Misschien komt er wel iets heel geks langs. Ondertussen heb ik ook besloten de komende twee weken nog even echt huisvrouw te zijn, te zorgen dat alles er hier normaal uitziet, dan op vakantie te gaan en daarna me echt op werkzoeken te storten. Zo gaat het dus ongeveer met mij... wordt vervolgd
Het is zo gek om in zo'n periode alleen maar met ons vieren naar 5 december toe te leven. Niemand die ook maar van het bestaan van een zwarte piet of sinterklaas afweet, niemand die snapt dat je op 5 december al kadootjes krijgt en niet met Kerstmis. Gelukkig is er dan het Sinterklaasjournaal en ik werd zelfs nog gevraagd om in de klas van Rienke iets te vertellen over Sint (de juf heeft een NL vader). Dus met pepernoten, 'n zwarte pietenmuts op, een liedje zingen en fragmentjes van het Sinterklaasjournaal konden we een beetje een indruk geven. Sint bracht ons op 5 dec een hele doos met kado's, gedichten, irritant ingepakte pakjes en de jaarlijkse speurtocht door het huis. Supergezellig... en heerlijk om dat allemaal buiten in de zon te kunnen doen. De chocomel hebben we toch maar koud gedronken en de AH-erwtensoep van de Dutch Cheeseshop smaakte minder lekker dan in de kou.
En toen moest gister meteen de kerstboom op, want dat is het enige dat hier natuurlijk telt. We hebben ons dit jaar bezondigd aan een echte kunstboom. Tja... want wat moet je anders voor boom nemen? We zijn er nog niet helemaal achter wat voor bomen hier worden gebruikt. Dat gaan we volgend jaar nog wel eens goed uitzoeken. Dit jaar gaan we al voor kerst op vakantie en komen pas half januari weer terug; we hebben er maar 2 weken iets aan. Genoeg excuses dus. En we gaan wel voor de buitenverlichting dit jaar, want die die is op zonne-energie. Dat dan weer wel! Maar we misten wel ons leuke uitje van vorig jaar: met de fietskar een boom kopen, zelf uitzoeken en ter plaatse uitgraven.
Vandaag hebben Joeke, Rienke en ik zitten bedenken wat we het meest misten. Voor mij is dat vooral het fietsen overal naar toe. Ik geloof niet dat ik er ooit aan ga wennen om overal met de auto naar toe te gaan. Bram kan gelukkig naar zijn werk fietsen. Ik doe ook erg mijn best om zoveel mogelijk met de fiets te doen: valt wel op! Vorige week werd ik aan iemand voorgesteld. Het eerste dat ze zei was dat ze me al eens had gezien, namelijk op de fiets. Als ik op de fiets bij de tennis kom, is er altijd wel iemand die zegt dat ik toch wel erg sportief ben. De wegen zijn hier vooral uitnodigend voor auto's. Je moet een helm op en de meeste fietsers - ook wij - hebben voor de zekerheid ook maar een geel hes aan. Het werkt allemaal niet stimulerend om te fietsen.
Joeke en Rienke zijn ondertussen zover dat ze al niet meer weten of ze hier willen blijven of terug naar Nederland zouden willen. Ze beginnen nu ook buiten school met kinderen te spelen. Dat gaat hier veel minder spontaan dan in Nederland gebeurde. Vaak op afspraak en vaak al in de week ervoor gepland door de ouders. Dat spontane missen ze allebei wel; en ik denk ook wel de aanloop van kinderen uit de buurt. Hoewel er vandaag ineens een buurmeisje aan kwam lopen om te spelen. Op school vinden ze het beiden heerlijk. Zeker nu ze sinds vorige week elke dag zwemmen hebben.. en Joeke mag ook nog in de lunchpauze zwemmen. Schreef ik eerst nog over dat ze raar vinden op blote voeten te lopen; ze willen nu hun schoenen al niet meer aan.
Veel mensen vragen hoe het met Bram zijn werk gaat. Hij vindt dat hij erg hard moet werken en heeft het nog niet vaak zo druk gehad. Hij werkte hiervoor natuurlijk ook nooit vijf dagen. Hij raakt langzamerhand wel gewend, heeft al een enorme hoeveelheid mensen gesproken en begint wat gevoel voor de organisatie te krijgen. Maar verder zal hij binnenkort daar zelf wel meer over schrijven.
En hoe gaat het dan met Tjitske? dat is de enige die nog niet een ''normaal'' leven heeft. Geen werk, geen school, maar gewoon huisvrouw! De tijd krijg ik makkelijk om, ik verveel me geen moment, er is nog steeds veel in huis te doen (ik heb nog niet alle poetsklussen af en er staan nog wat dozen). Dus ik ben mooi van de straat. Het is genieten in de weekenden van de prachtige omgeving. We ''doen'' bijna ieder weekend wel een toeristische attractie. En sinds 2 weken hebben we weer een busje/ campertje. geweldig!! Ik zet regelmatig nieuwe foto's hier rechts op de site. Als je er op klikt, zie je ze nog beter.
Ik snap niet hoe ik (meer dan) 32 uur werkte, nog tig andere activiteiten had en ook nog thuis wel wat dingen regelde. Tuurlijk deed Bram veel meer... Ja, ik weet dat ik klink als een pensionado. Maar ik begin nu wel zin te krijgen om weer iets te gaan doen. Ik schreef al een keer aan iemand dat het zo makkelijk is om je geheel te isoleren van je omgeving hier. Kinderen naar school brengen, thuis gaan poetsen, beetje skypen, beetje emailen, nog wat rondklooien, boodschappen doen en dan is het alweer tijd om kinderen te halen. Andere ochtenden naar de tennisbaan of een enkele keer met iemand koffie drinken. Bijna iedere avond thuis, behalve dat ene feestje en die ene keer bij mensen eten. De wereld kan dus makkelijk superklein worden. En het rare is dat ik het niet eens zo heel erg vind. Alleen word ik er geen leuker mens van, merk ik dan altijd weer. Zeuren tegen iedereen dat ze moeten opruimen, boos worden als ik alweer moet afwassen etc. Tijd voor werk dus, tijd om andere mensen te gaan ontmoeten en tijd om verder te integreren in de NZ-wereld. Mijn eerste sollicitatiebrief heb ik verstuurd, mijn eerste emailtjes om eens met mensen te praten die iets in de zorg doen en ik kijk naar alle vacatures. Misschien komt er wel iets heel geks langs. Ondertussen heb ik ook besloten de komende twee weken nog even echt huisvrouw te zijn, te zorgen dat alles er hier normaal uitziet, dan op vakantie te gaan en daarna me echt op werkzoeken te storten. Zo gaat het dus ongeveer met mij... wordt vervolgd
zondag 14 november 2010
Ons huis
Alweer twee weken geleden gingen we in ONS huis.... en langzamerhand voelt het ook als ONS huis. Al in onze eerste week in NZ tekenden we het contract; helaas moesten we uiteindelijk toch nog even wachten. We dachten een goede keuze te hebben gemaakt, maar toen we er 2 weken geleden dan toch echt ingingen begonnen we erg te twijfelen. De grote weg loopt toch wel erg dichtbij; je hoort die wel heel erg goed; wat een lawaai als je in de tuin zit!!
Het is hier hartstikke koud, waarom isoleren die Nieuw-Zeelanders hun huizen toch niet. Het lijkt wel of we met de tent op vakantie zijn; s avonds een dikke trui, trainingsbroek en sokken aan! en zou het normaal zijn om een huis zo op te leveren? we hebben tot en met vandaag echt het vuil van de vloeren, kasten etc. moeten bikken (nee, ik overdrijf niet). Er zijn al bijna 2 flessen Jif doorheen. Hoe mensen hier in hebben kunnen wonen?! En dan die keuken: het valt allemaal bijna uit elkaar. Geen enkel kastje gaat normaal open! En de kinderen misten vooral de verdieping op het huis; zij vinden het zo raar -en niet leuk- dat huizen hier bijna allemaal gelijkvloers zijn. Maar nu..... zijn we er heel blij mee, denken dat we een erg goede keuze hebben gemaakt en willen er niet meer weg (althans...). Blijkbaar kostte het ons toch even tijd om ons er thuis te voelen. En eigenlijk is het geweldig: wie wil er nou niet zo'n grote tuin!! (ik denk wel 2x onze NL tuin)
met een dek met uitzicht, met citroenboom
in de tuin, met moestuin en een schommel in de boom. Wie heeft er nu een gang van wel 8 meter lang. En dan hebben we ook nog 4 slaapkamers, 2 badkamers (waarvan 1 aan onze slaapkamer), een heuze inloopkast aan de slaapkamer, 2 woonkamers en openslaande deuren bij onze slaapkamer. 
En toen kwam ook dat heerlijke proces van ''alles-mogen-kopen''. Want met 8 koffers en maar een gedeelte van de inboedel op de boot (rest staat in ons ondertussen verhuurde huis in NL) hadden we nog wel heel wat nodig. Geweldig winkelen is dat: van handdoeken, glazen, borden, lakens tot aan bed, TV, wasmachine en koelkast. Je wordt er wel heel inhalig van en zeker omdat er hier The Warehouse is: een Hema-achtige winkel maar dan tig keer zo groot en tig keer zoveel aanbod en nog stukken goedkoper. Dus: volladen maar.... Overigens zijn alle winkels hier groot en hebben een enorm breed aanbod.
met een dek met uitzicht, met citroenboom
in de tuin, met moestuin en een schommel in de boom. Wie heeft er nu een gang van wel 8 meter lang. En dan hebben we ook nog 4 slaapkamers, 2 badkamers (waarvan 1 aan onze slaapkamer), een heuze inloopkast aan de slaapkamer, 2 woonkamers en openslaande deuren bij onze slaapkamer. 
En toen kwam ook dat heerlijke proces van ''alles-mogen-kopen''. Want met 8 koffers en maar een gedeelte van de inboedel op de boot (rest staat in ons ondertussen verhuurde huis in NL) hadden we nog wel heel wat nodig. Geweldig winkelen is dat: van handdoeken, glazen, borden, lakens tot aan bed, TV, wasmachine en koelkast. Je wordt er wel heel inhalig van en zeker omdat er hier The Warehouse is: een Hema-achtige winkel maar dan tig keer zo groot en tig keer zoveel aanbod en nog stukken goedkoper. Dus: volladen maar.... Overigens zijn alle winkels hier groot en hebben een enorm breed aanbod.Tot onze grote verrassing komen morgen onze spullen al van de boot. We hadden toch een beetje gerekend op december, maar dat is heel wat sneller gegaan. Overigens wel boeiend dat er dan dus echt een Bio-security controle gaat plaatsvinden.. dus ik moet morgen tussen al die dozen bijvoorbeeld wel proberen de tent te vinden die ze dan controleren. Ze controleren waarschijnlijk de stofzuiger (ik geloof niet dat we die echt schoongemaakt hebbent), de fietsen en alle andere dingen waar zand, modder oid aan kan zitten. k ben benieuwd. En dan eens kijken of we nog leuke spullen bij ons hebben. 
Want zoals jullie zien hebben we nu een prachtig bij elkaar geleende inrichting.
Want zoals jullie zien hebben we nu een prachtig bij elkaar geleende inrichting. Nu dus nog ff een weekje uitpakken en inrichten. En dan mogen we waarschijnlijk nog op zoek naar wat leuke meubels, en vooral.... gaan we verder met het land verkennen!! (met ons nieuwe busje.......maar daarover later meer!)
donderdag 4 november 2010
Hallo lieve mensen
Hallo lieve mensen,
Hoe gaat het er mee?
Hier gaat het goed.
En we hebben ook een huis Gehuurd
van mensen en die hebben een
kindje en dat kindje zit ook
bij ons op school,
grappig he of niet?
En vlak bij dit huis hebben we
Een heel groot park
leuk he of niet?
En bij dat huis hebben wij een best wel grote tuin,
En in die grote tuin kan je heel goed spelen,
En die tuin is best scheef dus wij kunnen
heel goed van dat schuine vlak af rollen
En als je er af gaat rollen
kan je pas benenden weer stopen.
(want daar is het weer een heel klein stukje recht)
En we hebben maar een verdieping
In Nederland hadden wij twee verdiepingen.
En we wonen vlak bij school.
En heel veel mensen nodigen ons
allemaal uit om thee of koffie te drinken.
En we hebben al heel veel
vriendinnetjes op school.
En we hebben op school
Best veel sportvelden
Van de school zelf,
Een is super groot sportveld,
En nog twee sportveldjes aanelkaar,
En nog een echt heel klein sportveldje.
We hebben ook een juf op school
En die juf woont naast ons,(natuurlijk
Hebben we ook wel meerdere juffen
Over deze jufrouw)
Grappig he of niet?
Doei en een heeeeeeel stevige knuffel en kusjes van
Joeke Rienke Bram en Tjitske
woensdag 20 oktober 2010
Schoolperikelen
Joeke en Rienke zitten alweer 10 dagen op school. En als je vraagt: ‘’hoe vinden jullie het’’, zeggen ze dat het af en toe leuk en af en toe niet leuk is. Ze voelen zich soms zo machteloos en alleen, dan legt de juf uit wat ze bij gym moeten doen en ze begrijpen er echt helemaal niets van. Vaak kan je natuurlijk wel kinderen nadoen, maar er zijn momenten dat dat niet werkt. Probeer je maar eens voor te stellen dat je in een klas zit en niets verstaat, niet weet wat ze doen en dan is ook nog alles net een beetje anders dan op school in Nederland. En je kunt er met niemand echt over praten. Maar ze zijn allebei ook heel stoer en doen erg hun best om gewoon mee te doen. Ze willen erg graag het Engels zsm onder de knie krijgen. En de eerste Engelse woordjes sluipen al in hun normale taalgebruik. Er is in de klas speciaal hulp voor hen en ze krijgen aantal keer per week les van een teacher English for Speakers of Other Languages (ESOL). Volgens Joeke doen ze hier wel veel andere dingen dan in Nederland; zo heeft ze nog nauwelijks rekenen gehad. Maar wel veel dansen, zingen en sporten, veel over de Maori-taal en –cultuur en veel over gezondheid en milieu-onderwerpen. En er is erg veel aandacht voor lezen; bijna dagelijks krijgen kinderen boeken mee (of zouden alleen mijn kinderen dat krijgen ivm engels?). De school oogt verder soms wat chaotisch. Het is helemaal geen probleem – eigenlijk wel doodnormaal- als kinderen wat later de klas in komen lopen. Einde les kan ook zomaar tien minuten voor de bel zijn. In de klas lopen de meeste kinderen op blote voeten en zo doen de meeste ook op blote voeten hun gymnastieklessen e.d. buiten op het gras. Rienke en Joeke lopen geloof ik nog steeds op schoenen. Hoe snel zullen zij deze Kiwi-gewoonte overnemen?
Het raarst vinden Joeke en Rienke nog steeds dat al het eten en drinken buiten gebeurt en niet in de klas. En zo ontzettend warm is het toch lang niet altijd! Vanaf volgende week zijn ze overigens wel verplicht om altijd een (school)hoed op te hebben als ze buiten zijn. En zonnebrand mee in de schooltas. En dat allemaal door dat gat in de Ozonlaag. Joeke heeft al een foto met hoed op Hyves gezet. Behalve deze hoeden dragen ze verder zelden uniformen op de lagere scholen, wel op de high schools.
Kortom: hele ervaring zo’n nieuwe school in een nieuw land en n hele stap als je de taal niet spreekt. Hoe snel zal het allemaal gaan wennen? Iedereen voorspelt: heeel snel……..!
Het raarst vinden Joeke en Rienke nog steeds dat al het eten en drinken buiten gebeurt en niet in de klas. En zo ontzettend warm is het toch lang niet altijd! Vanaf volgende week zijn ze overigens wel verplicht om altijd een (school)hoed op te hebben als ze buiten zijn. En zonnebrand mee in de schooltas. En dat allemaal door dat gat in de Ozonlaag. Joeke heeft al een foto met hoed op Hyves gezet. Behalve deze hoeden dragen ze verder zelden uniformen op de lagere scholen, wel op de high schools.
Kortom: hele ervaring zo’n nieuwe school in een nieuw land en n hele stap als je de taal niet spreekt. Hoe snel zal het allemaal gaan wennen? Iedereen voorspelt: heeel snel……..!
woensdag 13 oktober 2010
Veel te vertellen??!!
Wat is nu interessant om over te vertellen? Er gebeurt heel veel, maar ondertussen eigenlijk ook niets spectaculairs.
Heel veel is het geregel van de dagelijkse dingen. Je begint in een nieuw land met niks. We moeten nu dingen regelen –en uitzoeken hoe het werkt- waar we in NL nooit meer over nadenken: verzekeringen (WA, Levens, auto, inboedel, ongevallen, ziektekosten), pasjes, creditcard (krijg je niet zomaar), telefoon. En bijvoorbeeld bezittingen als een huis, een auto, een fiets. Ja, je kunt het er aardig druk mee hebben. Maar... ondertussen hebben we deze primaire levensbehoeften aardig geregeld. Zo hadden we vorige week meteen al een huis gehuurd: donderdag hadden we het contract al getekend. We verwachten er uiterlijk zaterdag over een week in te kunnen!! En vandaag een auto gekocht: Nissan-Wingroad station wagon (voor de geïnteresseerden).
Niets spectaculairs omdat alles eigenlijk super-makkelijk gaat. Echt anders dan in NL is het allemaal niet. Of je moet het hebben over de sociale voorzieningen en pensioenen die toch echt een stuk minder goed zijn dan in NL. Of het moet erover gaan dat erg veel weekly of meestal zelfs fortnightly (eens in de 2 weken) wordt betaald: salarissen, premies van verzekeringen. Gas, water en licht wordt iedere maand berekend (niks voorschotten dus). Ook anders is wat de kinderen nu ervaren. Als de juf binnenkomt zeggen ze met zijn allen in koor ‘’good morning mrs Williams’’. Voornamen zijn er niet bij. En op de school waar ze zitten zijn 35 verschillende nationaliteiten te vinden. Geen wonder dat er veel aandacht is voor het bijspijkeren van engels.
Wel spectaculair is de natuur hier. Ons eerste dagje uit hebben we er op zitten; dat ging naar de kust waar enorme spectaculaire golven zijn. Super veel (kite-)surfers te vinden dus..... En de rotsachtige kusten zijn ook geweldig. Maar over die natuur gaan we het vast nog vaak hebben.
En spectaculair is het wisselende weer. ‘’New Zealand can have four seasons in one day’’. Nou, dat hebben wij al meegemaakt!! Regen, storm, freezing cold en vervolgens komt de zon door en kan je in een T-shirt zitten.
En veel is dat we de komende weken ons huis moeten gaan inrichten. Interessant om te doen: een huis inrichten vanuit het niets. We hebben nu de inhoud van onze 8 koffers, we verwachten pas in december de spullen van de boot. Maar daarop zitten bijvoorbeeld geen bedden, koelkast, wasmachine, TV, pannen en bank. Dus om het huis te vullen en leefbaar te maken mogen wij ons te buiten gaan in voor ons nog onbekende winkels.
Heel veel is het geregel van de dagelijkse dingen. Je begint in een nieuw land met niks. We moeten nu dingen regelen –en uitzoeken hoe het werkt- waar we in NL nooit meer over nadenken: verzekeringen (WA, Levens, auto, inboedel, ongevallen, ziektekosten), pasjes, creditcard (krijg je niet zomaar), telefoon. En bijvoorbeeld bezittingen als een huis, een auto, een fiets. Ja, je kunt het er aardig druk mee hebben. Maar... ondertussen hebben we deze primaire levensbehoeften aardig geregeld. Zo hadden we vorige week meteen al een huis gehuurd: donderdag hadden we het contract al getekend. We verwachten er uiterlijk zaterdag over een week in te kunnen!! En vandaag een auto gekocht: Nissan-Wingroad station wagon (voor de geïnteresseerden).
Niets spectaculairs omdat alles eigenlijk super-makkelijk gaat. Echt anders dan in NL is het allemaal niet. Of je moet het hebben over de sociale voorzieningen en pensioenen die toch echt een stuk minder goed zijn dan in NL. Of het moet erover gaan dat erg veel weekly of meestal zelfs fortnightly (eens in de 2 weken) wordt betaald: salarissen, premies van verzekeringen. Gas, water en licht wordt iedere maand berekend (niks voorschotten dus). Ook anders is wat de kinderen nu ervaren. Als de juf binnenkomt zeggen ze met zijn allen in koor ‘’good morning mrs Williams’’. Voornamen zijn er niet bij. En op de school waar ze zitten zijn 35 verschillende nationaliteiten te vinden. Geen wonder dat er veel aandacht is voor het bijspijkeren van engels.
Wel spectaculair is de natuur hier. Ons eerste dagje uit hebben we er op zitten; dat ging naar de kust waar enorme spectaculaire golven zijn. Super veel (kite-)surfers te vinden dus..... En de rotsachtige kusten zijn ook geweldig. Maar over die natuur gaan we het vast nog vaak hebben.
En spectaculair is het wisselende weer. ‘’New Zealand can have four seasons in one day’’. Nou, dat hebben wij al meegemaakt!! Regen, storm, freezing cold en vervolgens komt de zon door en kan je in een T-shirt zitten.
En veel is dat we de komende weken ons huis moeten gaan inrichten. Interessant om te doen: een huis inrichten vanuit het niets. We hebben nu de inhoud van onze 8 koffers, we verwachten pas in december de spullen van de boot. Maar daarop zitten bijvoorbeeld geen bedden, koelkast, wasmachine, TV, pannen en bank. Dus om het huis te vullen en leefbaar te maken mogen wij ons te buiten gaan in voor ons nog onbekende winkels.
dinsdag 12 oktober 2010
Rienke's verjaardag
Aangezien het internetten in het hotel in NZ erg duur is heeft Tjits mij gevraagd de foto's van Rienke haar zevende verjaardag op het weblog te zetten. Hierboven de één, de ander rechts in fotogallery.
Gek idee dat Rienke haar verjaardag hier in Nederland net begint, terwijl hij in Nieuw Zeeland al bijna afgelopen is. Uit de mail van Tjits heb ik begrepen, dat er op school voor Rienke is gezongen, tracteren is daar geen gebruikelijk ritueel. Thuis waren er taart en kadootjes.
Rienke van harte gefeliciteerd en een leuk en fijn jaar toegewenst.
Bram, Tjits, Joeke en Rienke ik hoop dat jullie snel zelf internet hebben, zodat wij het vervolg van jullie verhalen kunnen lezen. Liefs, Nienke
dinsdag 5 oktober 2010
Wat een verrassing: een weblog als kado!
De bloesem bloeit! Het is te warm om in de zon te zitten en de kinderen springen in het zwembad. Kortom: Lente!!! ’s Ochtends koud, ’s middags warm, ’s avonds koud…. Volgens mij hebben we ontzettend geluk met deze start, want vorige week schijnt de rivier nog overstroomd te zijn en vanaf morgen weer veel regen!
Ja, daar zitten we dan sinds gister in een hotel in Hamilton. 2 slaapkamers, een woonkamer(tje) met keuken. Het past allemaal precies en is helemaal prima om te beginnen. Speeltuintje, zwembadje, tuintje….Echt beseffen dat dit ons nieuwe land en onze nieuwe stad is doen we nog niet. Het lijkt een beetje vakantie. Nog een beetje jetlag, nog een beetje sloom. Maar natuurlijk al wel weer vreselijk aan het regelen wat soms heerlijk makkelijk gaat. Zoals vanochtend: ff naar de bank en we liepen er uit met een pasje met een eigen gekozen pincode. Niks opsturen, niks enkele dagen/ weken voordat een pasje volgt, niks overmaken met TAN-codes. Wel lekker snel dus.. en veilig???? Ik zou het niet weten. Morgen gaan we een eerste huis bekijken!
Het voelt wel relaxed om nu zonder echte deadline aan de slag te zijn. De laatste dagen in NL waren toch ineens wel behoorlijk stressvol. Koffers wegen; we mochten ieder 30 kilo mee. En dat valt dan toch vies tegen. Toch nog weer dingen eruit gegooid: shampoo kunnen we wel in Nieuw-Zeeland kopen, we wilden toch al nieuwe wandelschoenen… zullen we die dan ook maar thuis laten, een spijkerbroek minder, helemaal geen boeken meer (we hebben nu toch e-readers)… en alles opnieuw op de weegschaal. Huis nog niet verhuurd. Hoe doen we dat? Toch blijven vertrouwen dat ook dat wel goedkomt tzt. Huis poetsen en zorgen dat eventuele huurders snappen waar alles staat en hoe alles werkt. Tot op het moment dat Ane-Pieter voor de deur stond waren we nog flink in touw.
De laatste weken waren verder wel erg bijzonder. Afscheid nemen is niet leuk en dat gebeurde de afgelopen maand erg vaak en in allerlei vormen (werk, school, tennis, Maastrichtse kliek, BSO, feestje, hockey, voetbal, turnen, sportBSO, kinderfeestje, nog even met iemand eten). Maar de aandacht en de creatieve moeite die iedereen had gedaan maakten de afgelopen weken ook weer heel erg speciaal!!! Een boek met survivaltips, een grimeerset om mijn tijd te doden, favoriete muziek van tennisvriendinnen, fotoboek over de afgelopen 28 jaar van Maastricht + een prachtige verjaardagskalender, een boek uit de klas van Joeke, een boek met tekeningen van de klas van Rienke, tekeningen van Joeke’s hockeyteam, een Ipod met muziek, een eReader en natuurlijk deze prachtige weblog. En dan heb ik het nog niet over mailtjes, kaartjes, foto’s en mensen die even aanwipten en alle hulp van vrienden en bekenden, variërend van brengen naar Leiden, uitzwaaien op Schiphol, eten koken in de laatste week, lenen van koffers tot aan het kopen van onze auto, lenen van een fiets, maken van foto’s op het afscheid van Bram en buiten zetten van de vuilnisbak. Wij vonden het echt hartverwarmend en gaan met een heel goed gevoel ons nieuwe leven in!!
Bram, Tjitske, Joeke en Rienke
Ja, daar zitten we dan sinds gister in een hotel in Hamilton. 2 slaapkamers, een woonkamer(tje) met keuken. Het past allemaal precies en is helemaal prima om te beginnen. Speeltuintje, zwembadje, tuintje….Echt beseffen dat dit ons nieuwe land en onze nieuwe stad is doen we nog niet. Het lijkt een beetje vakantie. Nog een beetje jetlag, nog een beetje sloom. Maar natuurlijk al wel weer vreselijk aan het regelen wat soms heerlijk makkelijk gaat. Zoals vanochtend: ff naar de bank en we liepen er uit met een pasje met een eigen gekozen pincode. Niks opsturen, niks enkele dagen/ weken voordat een pasje volgt, niks overmaken met TAN-codes. Wel lekker snel dus.. en veilig???? Ik zou het niet weten. Morgen gaan we een eerste huis bekijken!
Het voelt wel relaxed om nu zonder echte deadline aan de slag te zijn. De laatste dagen in NL waren toch ineens wel behoorlijk stressvol. Koffers wegen; we mochten ieder 30 kilo mee. En dat valt dan toch vies tegen. Toch nog weer dingen eruit gegooid: shampoo kunnen we wel in Nieuw-Zeeland kopen, we wilden toch al nieuwe wandelschoenen… zullen we die dan ook maar thuis laten, een spijkerbroek minder, helemaal geen boeken meer (we hebben nu toch e-readers)… en alles opnieuw op de weegschaal. Huis nog niet verhuurd. Hoe doen we dat? Toch blijven vertrouwen dat ook dat wel goedkomt tzt. Huis poetsen en zorgen dat eventuele huurders snappen waar alles staat en hoe alles werkt. Tot op het moment dat Ane-Pieter voor de deur stond waren we nog flink in touw.
De laatste weken waren verder wel erg bijzonder. Afscheid nemen is niet leuk en dat gebeurde de afgelopen maand erg vaak en in allerlei vormen (werk, school, tennis, Maastrichtse kliek, BSO, feestje, hockey, voetbal, turnen, sportBSO, kinderfeestje, nog even met iemand eten). Maar de aandacht en de creatieve moeite die iedereen had gedaan maakten de afgelopen weken ook weer heel erg speciaal!!! Een boek met survivaltips, een grimeerset om mijn tijd te doden, favoriete muziek van tennisvriendinnen, fotoboek over de afgelopen 28 jaar van Maastricht + een prachtige verjaardagskalender, een boek uit de klas van Joeke, een boek met tekeningen van de klas van Rienke, tekeningen van Joeke’s hockeyteam, een Ipod met muziek, een eReader en natuurlijk deze prachtige weblog. En dan heb ik het nog niet over mailtjes, kaartjes, foto’s en mensen die even aanwipten en alle hulp van vrienden en bekenden, variërend van brengen naar Leiden, uitzwaaien op Schiphol, eten koken in de laatste week, lenen van koffers tot aan het kopen van onze auto, lenen van een fiets, maken van foto’s op het afscheid van Bram en buiten zetten van de vuilnisbak. Wij vonden het echt hartverwarmend en gaan met een heel goed gevoel ons nieuwe leven in!!
Bram, Tjitske, Joeke en Rienke
zondag 5 september 2010
Op Weg met gastenboek
Beste Mensen,
Op 2-10-2010 vertrekken Bram, Tjitske, Joeke en Rienke voor 4 jaar naar Nieuw Zeeland. We wensen hun vanaf hier een hele goede tijd toe. We hopen natuurlijk dat zij veel van hun verhalen en foto's zullen gaan delen op deze site, maar de toekomst zal uitwijzen of zij daar tijd en zin in hebben. Anders komt er vast een andere manier waarop zij ons overzees op de hoogte zullen houden.
Zij weten overigens nog niet van het bestaan van deze site en dat willen we graag zo houden. Het is de bedoeling om deze kort voor vertrek aan hen over te dragen.
Aangezien op 14-9-2010 de boot vertrekt met hun spullen en zij hun nieuwe onderkomen nog niet kennen, hebben zij te kennen gegeven dat afscheidscadeautjes niet heel handig zijn. Wij zijn er van overtuigd dat zij het wel erg leuk vinden als jullie een berichtje in het gastenboek achterlaten, zodat zij dat zodra zij aan de andere kant van de wereld zijn aangeland, kunnen lezen.
Wil je op de hoogte gehouden worden van latere posts dan kan je bij "subscribe" je e-mailadres achter laten.
Groetjes,
Jeannette en Nienke
Abonneren op:
Reacties (Atom)