Binkvos goes kiwi

Nog twee weken en het is zomervakantie.... het blijft toch raar om deze feestdagen in de zon mee te maken. We zijn al vaker op vakantie geweest in deze periode naar zonnige oorden, maar nu we er wonen klopt het echt niet. Sinterklaas in de brandende zon: arme man! en die Pieten hadden het ook erg zwaar. Eigenlijk al wel super-bijzonder dat hij hier live naar toe kwam. The NZ Netherlands Society had dat toch maar mooi geregeld. Maar om nu lid te gaan worden om te klaverjassen, rummicubben of te gaan Dutch Folk dancen...toch maar even niet.
Het is zo gek om in zo'n periode alleen maar met ons vieren naar 5 december toe te leven. Niemand die ook maar van het bestaan van een zwarte piet of sinterklaas afweet, niemand die snapt dat je op 5 december al kadootjes krijgt en niet met Kerstmis. Gelukkig is er dan het Sinterklaasjournaal en ik werd zelfs nog gevraagd om in de klas van Rienke iets te vertellen over Sint (de juf heeft een NL vader). Dus met pepernoten, 'n zwarte pietenmuts op, een liedje zingen en fragmentjes van het Sinterklaasjournaal konden we een beetje een indruk geven. Sint bracht ons op 5 dec een hele doos met kado's, gedichten, irritant ingepakte pakjes en de jaarlijkse speurtocht door het huis. Supergezellig... en heerlijk om dat allemaal buiten in de zon te kunnen doen. De chocomel hebben we toch maar koud gedronken en de AH-erwtensoep van de Dutch Cheeseshop smaakte minder lekker dan in de kou.

En toen moest gister meteen de kerstboom op, want dat is het enige dat hier natuurlijk telt. We hebben ons dit jaar bezondigd aan een echte kunstboom. Tja... want wat moet je anders voor boom nemen? We zijn er nog niet helemaal achter wat voor bomen hier worden gebruikt. Dat gaan we volgend jaar nog wel eens goed uitzoeken. Dit jaar gaan we al voor kerst op vakantie en komen pas half januari weer terug; we hebben er maar 2 weken iets aan. Genoeg excuses dus. En we gaan wel voor de buitenverlichting dit jaar, want die die is op zonne-energie. Dat dan weer wel! Maar we misten wel ons leuke uitje van vorig jaar: met de fietskar een boom kopen, zelf uitzoeken en ter plaatse uitgraven.

Vandaag hebben Joeke, Rienke en ik zitten bedenken wat we het meest misten. Voor mij is dat vooral het fietsen overal naar toe. Ik geloof niet dat ik er ooit aan ga wennen om overal met de auto naar toe te gaan. Bram kan gelukkig naar zijn werk fietsen. Ik doe ook erg mijn best om zoveel mogelijk met de fiets te doen: valt wel op! Vorige week werd ik aan iemand voorgesteld. Het eerste dat ze zei was dat ze me al eens had gezien, namelijk op de fiets. Als ik op de fiets bij de tennis kom, is er altijd wel iemand die zegt dat ik toch wel erg sportief ben. De wegen zijn hier vooral uitnodigend voor auto's. Je moet een helm op en de meeste fietsers - ook wij - hebben voor de zekerheid ook maar een geel hes aan. Het werkt allemaal niet stimulerend om te fietsen.

Joeke en Rienke zijn ondertussen zover dat ze al niet meer weten of ze hier willen blijven of terug naar Nederland zouden willen. Ze beginnen nu ook buiten school met kinderen te spelen. Dat gaat hier veel minder spontaan dan in Nederland gebeurde. Vaak op afspraak en vaak al in de week ervoor gepland door de ouders. Dat spontane missen ze allebei wel; en ik denk ook wel de aanloop van kinderen uit de buurt. Hoewel er vandaag ineens een buurmeisje aan kwam lopen om te spelen. Op school vinden ze het beiden heerlijk. Zeker nu ze sinds vorige week elke dag zwemmen hebben.. en Joeke mag ook nog in de lunchpauze zwemmen. Schreef ik eerst nog over dat ze raar vinden op blote voeten te lopen; ze willen nu hun schoenen al niet meer aan.

Veel mensen vragen hoe het met Bram zijn werk gaat. Hij vindt dat hij erg hard moet werken en heeft het nog niet vaak zo druk gehad. Hij werkte hiervoor natuurlijk ook nooit vijf dagen. Hij raakt langzamerhand wel gewend, heeft al een enorme hoeveelheid mensen gesproken en begint wat gevoel voor de organisatie te krijgen. Maar verder zal hij binnenkort daar zelf wel meer over schrijven.

En hoe gaat het dan met Tjitske? dat is de enige die nog niet een ''normaal'' leven heeft. Geen werk, geen school, maar gewoon huisvrouw! De tijd krijg ik makkelijk om, ik verveel me geen moment, er is nog steeds veel in huis te doen (ik heb nog niet alle poetsklussen af en er staan nog wat dozen). Dus ik ben mooi van de straat. Het is genieten in de weekenden van de prachtige omgeving. We ''doen'' bijna ieder weekend wel een toeristische attractie. En sinds 2 weken hebben we weer een busje/ campertje. geweldig!! Ik zet regelmatig nieuwe foto's hier rechts op de site. Als je er op klikt, zie je ze nog beter.
Ik snap niet hoe ik (meer dan) 32 uur werkte, nog tig andere activiteiten had en ook nog thuis wel wat dingen regelde. Tuurlijk deed Bram veel meer... Ja, ik weet dat ik klink als een pensionado. Maar ik begin nu wel zin te krijgen om weer iets te gaan doen. Ik schreef al een keer aan iemand dat het zo makkelijk is om je geheel te isoleren van je omgeving hier. Kinderen naar school brengen, thuis gaan poetsen, beetje skypen, beetje emailen, nog wat rondklooien, boodschappen doen en dan is het alweer tijd om kinderen te halen. Andere ochtenden naar de tennisbaan of een enkele keer met iemand koffie drinken. Bijna iedere avond thuis, behalve dat ene feestje en die ene keer bij mensen eten. De wereld kan dus makkelijk superklein worden. En het rare is dat ik het niet eens zo heel erg vind. Alleen word ik er geen leuker mens van, merk ik dan altijd weer. Zeuren tegen iedereen dat ze moeten opruimen, boos worden als ik alweer moet afwassen etc. Tijd voor werk dus, tijd om andere mensen te gaan ontmoeten en tijd om verder te integreren in de NZ-wereld. Mijn eerste sollicitatiebrief heb ik verstuurd, mijn eerste emailtjes om eens met mensen te praten die iets in de zorg doen en ik kijk naar alle vacatures. Misschien komt er wel iets heel geks langs. Ondertussen heb ik ook besloten de komende twee weken nog even echt huisvrouw te zijn, te zorgen dat alles er hier normaal uitziet, dan op vakantie te gaan en daarna me echt op werkzoeken te storten. Zo gaat het dus ongeveer met mij... wordt vervolgd