Op weg naar 2011

nog even op de valreep..... 11 uur dinsdagavond. Morgen vertrekken we richting Zuidereiland met onze ''small campervan'' (klinkt toch nog steeds heel groot?). Via een collega van Bram in Palmerston North - dat was de andere plaats waar we hadden kunnen gaan wonen- en Wellington - hoofdstad van NZ-. Van daaruit oversteek naar Picton; waarom dat 3 uur kost weten we nog steeds niet. Schijnt wel een mooie oversteek te zijn. En dan tot half januari rondtouren in onze campervannetje. Dus voor wie ooit van plan is naar NZ te komen: wij zullen de toeristische attractie van het Zuidereiland verkennen.
En ondertussen zijn we ook al helemaal in de kerst(vakantie)sfeer. Vier avonden op rij BBQ-en (o.a. met ''nieuwe vrienden''), onze geweldige buitenkerstverlichting op zonne-energie en nep-kerstboom... maar vooral erg warm en regenachtig.

En na al deze woorden, wensen we jullie

vanaf de andere kant van de wereld

veel geluk in 2011

waarin wij hopen

jullie te blijven zien

via mail, skype of live

en natuurlijk hele hele fijne feest- en vakantiedagen.

Bram, Tjitske, Joeke & Rienke

Nog twee weken en het is zomervakantie.... het blijft toch raar om deze feestdagen in de zon mee te maken. We zijn al vaker op vakantie geweest in deze periode naar zonnige oorden, maar nu we er wonen klopt het echt niet. Sinterklaas in de brandende zon: arme man! en die Pieten hadden het ook erg zwaar. Eigenlijk al wel super-bijzonder dat hij hier live naar toe kwam. The NZ Netherlands Society had dat toch maar mooi geregeld. Maar om nu lid te gaan worden om te klaverjassen, rummicubben of te gaan Dutch Folk dancen...toch maar even niet.
Het is zo gek om in zo'n periode alleen maar met ons vieren naar 5 december toe te leven. Niemand die ook maar van het bestaan van een zwarte piet of sinterklaas afweet, niemand die snapt dat je op 5 december al kadootjes krijgt en niet met Kerstmis. Gelukkig is er dan het Sinterklaasjournaal en ik werd zelfs nog gevraagd om in de klas van Rienke iets te vertellen over Sint (de juf heeft een NL vader). Dus met pepernoten, 'n zwarte pietenmuts op, een liedje zingen en fragmentjes van het Sinterklaasjournaal konden we een beetje een indruk geven. Sint bracht ons op 5 dec een hele doos met kado's, gedichten, irritant ingepakte pakjes en de jaarlijkse speurtocht door het huis. Supergezellig... en heerlijk om dat allemaal buiten in de zon te kunnen doen. De chocomel hebben we toch maar koud gedronken en de AH-erwtensoep van de Dutch Cheeseshop smaakte minder lekker dan in de kou.

En toen moest gister meteen de kerstboom op, want dat is het enige dat hier natuurlijk telt. We hebben ons dit jaar bezondigd aan een echte kunstboom. Tja... want wat moet je anders voor boom nemen? We zijn er nog niet helemaal achter wat voor bomen hier worden gebruikt. Dat gaan we volgend jaar nog wel eens goed uitzoeken. Dit jaar gaan we al voor kerst op vakantie en komen pas half januari weer terug; we hebben er maar 2 weken iets aan. Genoeg excuses dus. En we gaan wel voor de buitenverlichting dit jaar, want die die is op zonne-energie. Dat dan weer wel! Maar we misten wel ons leuke uitje van vorig jaar: met de fietskar een boom kopen, zelf uitzoeken en ter plaatse uitgraven.

Vandaag hebben Joeke, Rienke en ik zitten bedenken wat we het meest misten. Voor mij is dat vooral het fietsen overal naar toe. Ik geloof niet dat ik er ooit aan ga wennen om overal met de auto naar toe te gaan. Bram kan gelukkig naar zijn werk fietsen. Ik doe ook erg mijn best om zoveel mogelijk met de fiets te doen: valt wel op! Vorige week werd ik aan iemand voorgesteld. Het eerste dat ze zei was dat ze me al eens had gezien, namelijk op de fiets. Als ik op de fiets bij de tennis kom, is er altijd wel iemand die zegt dat ik toch wel erg sportief ben. De wegen zijn hier vooral uitnodigend voor auto's. Je moet een helm op en de meeste fietsers - ook wij - hebben voor de zekerheid ook maar een geel hes aan. Het werkt allemaal niet stimulerend om te fietsen.

Joeke en Rienke zijn ondertussen zover dat ze al niet meer weten of ze hier willen blijven of terug naar Nederland zouden willen. Ze beginnen nu ook buiten school met kinderen te spelen. Dat gaat hier veel minder spontaan dan in Nederland gebeurde. Vaak op afspraak en vaak al in de week ervoor gepland door de ouders. Dat spontane missen ze allebei wel; en ik denk ook wel de aanloop van kinderen uit de buurt. Hoewel er vandaag ineens een buurmeisje aan kwam lopen om te spelen. Op school vinden ze het beiden heerlijk. Zeker nu ze sinds vorige week elke dag zwemmen hebben.. en Joeke mag ook nog in de lunchpauze zwemmen. Schreef ik eerst nog over dat ze raar vinden op blote voeten te lopen; ze willen nu hun schoenen al niet meer aan.

Veel mensen vragen hoe het met Bram zijn werk gaat. Hij vindt dat hij erg hard moet werken en heeft het nog niet vaak zo druk gehad. Hij werkte hiervoor natuurlijk ook nooit vijf dagen. Hij raakt langzamerhand wel gewend, heeft al een enorme hoeveelheid mensen gesproken en begint wat gevoel voor de organisatie te krijgen. Maar verder zal hij binnenkort daar zelf wel meer over schrijven.

En hoe gaat het dan met Tjitske? dat is de enige die nog niet een ''normaal'' leven heeft. Geen werk, geen school, maar gewoon huisvrouw! De tijd krijg ik makkelijk om, ik verveel me geen moment, er is nog steeds veel in huis te doen (ik heb nog niet alle poetsklussen af en er staan nog wat dozen). Dus ik ben mooi van de straat. Het is genieten in de weekenden van de prachtige omgeving. We ''doen'' bijna ieder weekend wel een toeristische attractie. En sinds 2 weken hebben we weer een busje/ campertje. geweldig!! Ik zet regelmatig nieuwe foto's hier rechts op de site. Als je er op klikt, zie je ze nog beter.
Ik snap niet hoe ik (meer dan) 32 uur werkte, nog tig andere activiteiten had en ook nog thuis wel wat dingen regelde. Tuurlijk deed Bram veel meer... Ja, ik weet dat ik klink als een pensionado. Maar ik begin nu wel zin te krijgen om weer iets te gaan doen. Ik schreef al een keer aan iemand dat het zo makkelijk is om je geheel te isoleren van je omgeving hier. Kinderen naar school brengen, thuis gaan poetsen, beetje skypen, beetje emailen, nog wat rondklooien, boodschappen doen en dan is het alweer tijd om kinderen te halen. Andere ochtenden naar de tennisbaan of een enkele keer met iemand koffie drinken. Bijna iedere avond thuis, behalve dat ene feestje en die ene keer bij mensen eten. De wereld kan dus makkelijk superklein worden. En het rare is dat ik het niet eens zo heel erg vind. Alleen word ik er geen leuker mens van, merk ik dan altijd weer. Zeuren tegen iedereen dat ze moeten opruimen, boos worden als ik alweer moet afwassen etc. Tijd voor werk dus, tijd om andere mensen te gaan ontmoeten en tijd om verder te integreren in de NZ-wereld. Mijn eerste sollicitatiebrief heb ik verstuurd, mijn eerste emailtjes om eens met mensen te praten die iets in de zorg doen en ik kijk naar alle vacatures. Misschien komt er wel iets heel geks langs. Ondertussen heb ik ook besloten de komende twee weken nog even echt huisvrouw te zijn, te zorgen dat alles er hier normaal uitziet, dan op vakantie te gaan en daarna me echt op werkzoeken te storten. Zo gaat het dus ongeveer met mij... wordt vervolgd

Ons huis

Alweer twee weken geleden gingen we in ONS huis.... en langzamerhand voelt het ook als ONS huis. Al in onze eerste week in NZ tekenden we het contract; helaas moesten we uiteindelijk toch nog even wachten. We dachten een goede keuze te hebben gemaakt, maar toen we er 2 weken geleden dan toch echt ingingen begonnen we erg te twijfelen. De grote weg loopt toch wel erg dichtbij; je hoort die wel heel erg goed; wat een lawaai als je in de tuin zit!! Het is hier hartstikke koud, waarom isoleren die Nieuw-Zeelanders hun huizen toch niet. Het lijkt wel of we met de tent op vakantie zijn; s avonds een dikke trui, trainingsbroek en sokken aan! en zou het normaal zijn om een huis zo op te leveren? we hebben tot en met vandaag echt het vuil van de vloeren, kasten etc. moeten bikken (nee, ik overdrijf niet). Er zijn al bijna 2 flessen Jif doorheen. Hoe mensen hier in hebben kunnen wonen?! En dan die keuken: het valt allemaal bijna uit elkaar. Geen enkel kastje gaat normaal open! En de kinderen misten vooral de verdieping op het huis; zij vinden het zo raar -en niet leuk- dat huizen hier bijna allemaal gelijkvloers zijn.

Maar nu..... zijn we er heel blij mee, denken dat we een erg goede keuze hebben gemaakt en willen er niet meer weg (althans...). Blijkbaar kostte het ons toch even tijd om ons er thuis te voelen. En eigenlijk is het geweldig: wie wil er nou niet zo'n grote tuin!! (ik denk wel 2x onze NL tuin)

met een dek met uitzicht, met citroenboom in de tuin, met moestuin en een schommel in de boom. Wie heeft er nu een gang van wel 8 meter lang. En dan hebben we ook nog 4 slaapkamers, 2 badkamers (waarvan 1 aan onze slaapkamer), een heuze inloopkast aan de slaapkamer, 2 woonkamers en openslaande deuren bij onze slaapkamer. En toen kwam ook dat heerlijke proces van ''alles-mogen-kopen''. Want met 8 koffers en maar een gedeelte van de inboedel op de boot (rest staat in ons ondertussen verhuurde huis in NL) hadden we nog wel heel wat nodig. Geweldig winkelen is dat: van handdoeken, glazen, borden, lakens tot aan bed, TV, wasmachine en koelkast. Je wordt er wel heel inhalig van en zeker omdat er hier The Warehouse is: een Hema-achtige winkel maar dan tig keer zo groot en tig keer zoveel aanbod en nog stukken goedkoper. Dus: volladen maar.... Overigens zijn alle winkels hier groot en hebben een enorm breed aanbod.

Tot onze grote verrassing komen morgen onze spullen al van de boot. We hadden toch een beetje gerekend op december, maar dat is heel wat sneller gegaan. Overigens wel boeiend dat er dan dus echt een Bio-security controle gaat plaatsvinden.. dus ik moet morgen tussen al die dozen bijvoorbeeld wel proberen de tent te vinden die ze dan controleren. Ze controleren waarschijnlijk de stofzuiger (ik geloof niet dat we die echt schoongemaakt hebbent), de fietsen en alle andere dingen waar zand, modder oid aan kan zitten. k ben benieuwd. En dan eens kijken of we nog leuke spullen bij ons hebben. Want zoals jullie zien hebben we nu een prachtig bij elkaar geleende inrichting.

Nu dus nog ff een weekje uitpakken en inrichten. En dan mogen we waarschijnlijk nog op zoek naar wat leuke meubels, en vooral.... gaan we verder met het land verkennen!! (met ons nieuwe busje.......maar daarover later meer!)

Hallo lieve mensen

Hallo lieve mensen,
Hoe gaat het er mee?
Hier gaat het goed.
En we hebben ook een huis Gehuurd
van mensen en die hebben een
kindje en dat kindje zit ook
bij ons op school,
grappig he of niet?
En vlak bij dit huis hebben we
Een heel groot park
leuk he of niet?
En bij dat huis hebben wij een best wel grote tuin,
En in die grote tuin kan je heel goed spelen,
En die tuin is best scheef dus wij kunnen
heel goed van dat schuine vlak af rollen
En als je er af gaat rollen
kan je pas benenden weer stopen.
(want daar is het weer een heel klein stukje recht)
En we hebben maar een verdieping
In Nederland hadden wij twee verdiepingen.
En we wonen vlak bij school.
En heel veel mensen nodigen ons
allemaal uit om thee of koffie te drinken.
En we hebben al heel veel
vriendinnetjes op school.
En we hebben op school
Best veel sportvelden
Van de school zelf,
Een is super groot sportveld,
En nog twee sportveldjes aanelkaar,
En nog een echt heel klein sportveldje.
We hebben ook een juf op school
En die juf woont naast ons,(natuurlijk
Hebben we ook wel meerdere juffen
Over deze jufrouw)
Grappig he of niet?


Doei en een heeeeeeel stevige knuffel en kusjes van
Joeke Rienke Bram en Tjitske

Schoolperikelen

Joeke en Rienke zitten alweer 10 dagen op school. En als je vraagt: ‘’hoe vinden jullie het’’, zeggen ze dat het af en toe leuk en af en toe niet leuk is. Ze voelen zich soms zo machteloos en alleen, dan legt de juf uit wat ze bij gym moeten doen en ze begrijpen er echt helemaal niets van. Vaak kan je natuurlijk wel kinderen nadoen, maar er zijn momenten dat dat niet werkt. Probeer je maar eens voor te stellen dat je in een klas zit en niets verstaat, niet weet wat ze doen en dan is ook nog alles net een beetje anders dan op school in Nederland. En je kunt er met niemand echt over praten. Maar ze zijn allebei ook heel stoer en doen erg hun best om gewoon mee te doen. Ze willen erg graag het Engels zsm onder de knie krijgen. En de eerste Engelse woordjes sluipen al in hun normale taalgebruik. Er is in de klas speciaal hulp voor hen en ze krijgen aantal keer per week les van een teacher English for Speakers of Other Languages (ESOL). Volgens Joeke doen ze hier wel veel andere dingen dan in Nederland; zo heeft ze nog nauwelijks rekenen gehad. Maar wel veel dansen, zingen en sporten, veel over de Maori-taal en –cultuur en veel over gezondheid en milieu-onderwerpen. En er is erg veel aandacht voor lezen; bijna dagelijks krijgen kinderen boeken mee (of zouden alleen mijn kinderen dat krijgen ivm engels?). De school oogt verder soms wat chaotisch. Het is helemaal geen probleem – eigenlijk wel doodnormaal- als kinderen wat later de klas in komen lopen. Einde les kan ook zomaar tien minuten voor de bel zijn. In de klas lopen de meeste kinderen op blote voeten en zo doen de meeste ook op blote voeten hun gymnastieklessen e.d. buiten op het gras. Rienke en Joeke lopen geloof ik nog steeds op schoenen. Hoe snel zullen zij deze Kiwi-gewoonte overnemen?
Het raarst vinden Joeke en Rienke nog steeds dat al het eten en drinken buiten gebeurt en niet in de klas. En zo ontzettend warm is het toch lang niet altijd! Vanaf volgende week zijn ze overigens wel verplicht om altijd een (school)hoed op te hebben als ze buiten zijn. En zonnebrand mee in de schooltas. En dat allemaal door dat gat in de Ozonlaag. Joeke heeft al een foto met hoed op Hyves gezet. Behalve deze hoeden dragen ze verder zelden uniformen op de lagere scholen, wel op de high schools.
Kortom: hele ervaring zo’n nieuwe school in een nieuw land en n hele stap als je de taal niet spreekt. Hoe snel zal het allemaal gaan wennen? Iedereen voorspelt: heeel snel……..!

Veel te vertellen??!!

Wat is nu interessant om over te vertellen? Er gebeurt heel veel, maar ondertussen eigenlijk ook niets spectaculairs.

Heel veel is het geregel van de dagelijkse dingen. Je begint in een nieuw land met niks. We moeten nu dingen regelen –en uitzoeken hoe het werkt- waar we in NL nooit meer over nadenken: verzekeringen (WA, Levens, auto, inboedel, ongevallen, ziektekosten), pasjes, creditcard (krijg je niet zomaar), telefoon. En bijvoorbeeld bezittingen als een huis, een auto, een fiets. Ja, je kunt het er aardig druk mee hebben. Maar... ondertussen hebben we deze primaire levensbehoeften aardig geregeld. Zo hadden we vorige week meteen al een huis gehuurd: donderdag hadden we het contract al getekend. We verwachten er uiterlijk zaterdag over een week in te kunnen!! En vandaag een auto gekocht: Nissan-Wingroad station wagon (voor de geïnteresseerden).
Niets spectaculairs omdat alles eigenlijk super-makkelijk gaat. Echt anders dan in NL is het allemaal niet. Of je moet het hebben over de sociale voorzieningen en pensioenen die toch echt een stuk minder goed zijn dan in NL. Of het moet erover gaan dat erg veel weekly of meestal zelfs fortnightly (eens in de 2 weken) wordt betaald: salarissen, premies van verzekeringen. Gas, water en licht wordt iedere maand berekend (niks voorschotten dus). Ook anders is wat de kinderen nu ervaren. Als de juf binnenkomt zeggen ze met zijn allen in koor ‘’good morning mrs Williams’’. Voornamen zijn er niet bij. En op de school waar ze zitten zijn 35 verschillende nationaliteiten te vinden. Geen wonder dat er veel aandacht is voor het bijspijkeren van engels.
Wel spectaculair is de natuur hier. Ons eerste dagje uit hebben we er op zitten; dat ging naar de kust waar enorme spectaculaire golven zijn. Super veel (kite-)surfers te vinden dus..... En de rotsachtige kusten zijn ook geweldig. Maar over die natuur gaan we het vast nog vaak hebben.
En spectaculair is het wisselende weer. ‘’New Zealand can have four seasons in one day’’. Nou, dat hebben wij al meegemaakt!! Regen, storm, freezing cold en vervolgens komt de zon door en kan je in een T-shirt zitten.
En veel is dat we de komende weken ons huis moeten gaan inrichten. Interessant om te doen: een huis inrichten vanuit het niets. We hebben nu de inhoud van onze 8 koffers, we verwachten pas in december de spullen van de boot. Maar daarop zitten bijvoorbeeld geen bedden, koelkast, wasmachine, TV, pannen en bank. Dus om het huis te vullen en leefbaar te maken mogen wij ons te buiten gaan in voor ons nog onbekende winkels.

Rienke's verjaardag

Aangezien het internetten in het hotel in NZ erg duur is heeft Tjits mij gevraagd de foto's van Rienke haar zevende verjaardag op het weblog te zetten. Hierboven de één, de ander rechts in fotogallery.
Gek idee dat Rienke haar verjaardag hier in Nederland net begint, terwijl hij in Nieuw Zeeland al bijna afgelopen is. Uit de mail van Tjits heb ik begrepen, dat er op school voor Rienke is gezongen, tracteren is daar geen gebruikelijk ritueel. Thuis waren er taart en kadootjes.
Rienke van harte gefeliciteerd en een leuk en fijn jaar toegewenst.
Bram, Tjits, Joeke en Rienke ik hoop dat jullie snel zelf internet hebben, zodat wij het vervolg van jullie verhalen kunnen lezen. Liefs, Nienke

Wat een verrassing: een weblog als kado!

De bloesem bloeit! Het is te warm om in de zon te zitten en de kinderen springen in het zwembad. Kortom: Lente!!! ’s Ochtends koud, ’s middags warm, ’s avonds koud…. Volgens mij hebben we ontzettend geluk met deze start, want vorige week schijnt de rivier nog overstroomd te zijn en vanaf morgen weer veel regen!
Ja, daar zitten we dan sinds gister in een hotel in Hamilton. 2 slaapkamers, een woonkamer(tje) met keuken. Het past allemaal precies en is helemaal prima om te beginnen. Speeltuintje, zwembadje, tuintje….Echt beseffen dat dit ons nieuwe land en onze nieuwe stad is doen we nog niet. Het lijkt een beetje vakantie. Nog een beetje jetlag, nog een beetje sloom. Maar natuurlijk al wel weer vreselijk aan het regelen wat soms heerlijk makkelijk gaat. Zoals vanochtend: ff naar de bank en we liepen er uit met een pasje met een eigen gekozen pincode. Niks opsturen, niks enkele dagen/ weken voordat een pasje volgt, niks overmaken met TAN-codes. Wel lekker snel dus.. en veilig???? Ik zou het niet weten. Morgen gaan we een eerste huis bekijken!

Het voelt wel relaxed om nu zonder echte deadline aan de slag te zijn. De laatste dagen in NL waren toch ineens wel behoorlijk stressvol. Koffers wegen; we mochten ieder 30 kilo mee. En dat valt dan toch vies tegen. Toch nog weer dingen eruit gegooid: shampoo kunnen we wel in Nieuw-Zeeland kopen, we wilden toch al nieuwe wandelschoenen… zullen we die dan ook maar thuis laten, een spijkerbroek minder, helemaal geen boeken meer (we hebben nu toch e-readers)… en alles opnieuw op de weegschaal. Huis nog niet verhuurd. Hoe doen we dat? Toch blijven vertrouwen dat ook dat wel goedkomt tzt. Huis poetsen en zorgen dat eventuele huurders snappen waar alles staat en hoe alles werkt. Tot op het moment dat Ane-Pieter voor de deur stond waren we nog flink in touw.

De laatste weken waren verder wel erg bijzonder. Afscheid nemen is niet leuk en dat gebeurde de afgelopen maand erg vaak en in allerlei vormen (werk, school, tennis, Maastrichtse kliek, BSO, feestje, hockey, voetbal, turnen, sportBSO, kinderfeestje, nog even met iemand eten). Maar de aandacht en de creatieve moeite die iedereen had gedaan maakten de afgelopen weken ook weer heel erg speciaal!!! Een boek met survivaltips, een grimeerset om mijn tijd te doden, favoriete muziek van tennisvriendinnen, fotoboek over de afgelopen 28 jaar van Maastricht + een prachtige verjaardagskalender, een boek uit de klas van Joeke, een boek met tekeningen van de klas van Rienke, tekeningen van Joeke’s hockeyteam, een Ipod met muziek, een eReader en natuurlijk deze prachtige weblog. En dan heb ik het nog niet over mailtjes, kaartjes, foto’s en mensen die even aanwipten en alle hulp van vrienden en bekenden, variërend van brengen naar Leiden, uitzwaaien op Schiphol, eten koken in de laatste week, lenen van koffers tot aan het kopen van onze auto, lenen van een fiets, maken van foto’s op het afscheid van Bram en buiten zetten van de vuilnisbak. Wij vonden het echt hartverwarmend en gaan met een heel goed gevoel ons nieuwe leven in!!

Bram, Tjitske, Joeke en Rienke

Op Weg met gastenboek

Beste Mensen,

Op 2-10-2010 vertrekken Bram, Tjitske, Joeke en Rienke voor 4 jaar naar Nieuw Zeeland. We wensen hun vanaf hier een hele goede tijd toe. We hopen natuurlijk dat zij veel van hun verhalen en foto's zullen gaan delen op deze site, maar de toekomst zal uitwijzen of zij daar tijd en zin in hebben. Anders komt er vast een andere manier waarop zij ons overzees op de hoogte zullen houden.

Zij weten overigens nog niet van het bestaan van deze site en dat willen we graag zo houden. Het is de bedoeling om deze kort voor vertrek aan hen over te dragen.

Aangezien op 14-9-2010 de boot vertrekt met hun spullen en zij hun nieuwe onderkomen nog niet kennen, hebben zij te kennen gegeven dat afscheidscadeautjes niet heel handig zijn. Wij zijn er van overtuigd dat zij het wel erg leuk vinden als jullie een berichtje in het gastenboek achterlaten, zodat zij dat zodra zij aan de andere kant van de wereld zijn aangeland, kunnen lezen.

Wil je op de hoogte gehouden worden van latere posts dan kan je bij "subscribe" je e-mailadres achter laten.

Groetjes,

Jeannette en Nienke