Wat maakt ons dan zo Nederlands? Cliché maar toch waar: gezelligheid!! Blijft lastig exact te omschrijven wat dat dan precies is … en toch missen we dat af en toe (en iedere Nederlander snapt dan wel wat ik bedoel). Dat geldt voor gedrag van mensen, hoe plaatsen/ steden er uitzien, de aandacht voor inrichting, gebouwen etc. Gezellige terrasje, beetje bourgondische missen we. Teveel auto's, brede straten... om maar een paar dingen te noemen. Het voelt ook alsof we de kinderen minder vrijheid kunnen geven en we vinden het lastiger ze hun eigen verantwoordelijkheid te geven in dingen. In NL is het toch vrij normaal om ff boodschappen te gaan doen en kinderen thuis te laten? Kinderen gaan toch gerust alleen boodschappen doen, spelen op straat (zonder dat ouders hen kunnen zien), fietsen zelf naar activiteiten etc? Hier mag je -by law- kinderen tot en met 14 jaar niet alleen thuis laten. Het is ook absoluut ongebruikelijk dat ze alleen op straat spelen en/ of boodschappen gaan doen. Dit zijn slechts paar voorbeelden, het voelt voor ons dat ouders in veel opzichten veel beschermender zijn dan wij gewend zijn. Tegenovergestelde daarvan is dat ze vanaf 15 jaar in een auto mogen rondrijden. En zo kunnen we natuurlijk nog vele voorbeelden noemen waar we maar niet aan kunnen (of is het: willen) wennen. Tja, en dan is het toch steeds de afweging waarin je je wel of niet aanpast. Maar meest van alles missen we natuurlijk jullie allemaal! Ons Nederlandse netwerk, makkelijke contacten, de vanzelfsprekendheid... dat bouw je in een jaar niet weer op.
Mixed feelings dus!! Neemt niet weg dat het een super-ervaring is om eens een tijd in totaal andere omgeving te wonen, in een super-multi-culti samenleving. Van niets af aan opnieuw te beginnen. Een jaar geleden was dit de week van ons afscheids-feestje en vertrek. We hebben altijd gezegd dat we terug zouden gaan binnen een jaar als iemand van ons echt niet kon aarden. Nu - na het eerste jaar - hebben we besloten in ieder geval hier nog te blijven tot Joeke naar high school gaat (over 3 jr). Een jaar Nieuw Zeeland is echt te kort, het zou onaf voelen om nu terug te gaan. Bovendien Bram heeft net al zijn reorganisaties achter de rug (waar hij van de week nog over zal bloggen), Tjitske heeft net gehoord dat ze een tweede klus erbij krijgt voor van een andere organisatie (1e lijns organisatie in Hamilton) en de kinderen willen ook nog graag hier blijven. Dat betekent overigens dat we nu wel echt in hun Nederlands moeten gaan investeren, ze beginnen nu letterlijke vertalingen uit t Engels te maken (hij brook een kopje, zij kwam eerste in de wedstrijd, achter de pauze is er gym). En Rienke begint het al makkelijker te vinden in het Engels te lezen dan in het Nederlands. Gelukkig hebben we bergen Donald Ducks die hen stimuleren NL te blijven lezen!
Dit allemaal even ter evaluatie van ons 1e jaar. Binnenkort wat meer over ons dagelijkse dingen en werk.
PS
Onze klok is vooruit gezet: 11 uur verschil met NL
