Binkvos goes Rural

Wij hebben een tijdje besloten onszelf te verwennen en nog meer te gaan genieten van het NZ-leven!! Dat betekent groter en mooier gaan wonen. Twee weken geleden vonden we een perfect huis te huur en sinds gister zitten wij op ons nieuwe stekje - in ieder geval voor een jaar. Net buiten de stad (ten zuiden van Hamilton). Wij zijn er helemaal blij mee en zouden het geweldig vinden om jullie mee laten genieten. Gelukkig komt er binnenkort al aardig wat NL-bezoek. En ook anderen: kom gezellig bbq-en binnenkort!

5 slaapkamers, een aparte speelkamer, een office, een serre, een 1 jaar oude keuken, uitzicht op weilanden, doodlopende straat. Minpuntje dat t wel wat aan de truttige kant is. Maar ach dat zien we vast binnenkort niet meer.

ff een eerste impressie (zie voor meer foto's www.binkvos.blogspot.com)

En let op de leeuwtjes bij onze vijver

het uitzicht:

KORTOM GENIETEN

Laatst las ik ergens de uitspraak 'ik ben toch meer Nederlander dan ik zelf had gedacht'. Ik had mijn gevoel na 1 jaar NZ niet beter kunnen verwoorden geloof ik. Het is niet zo ingewikkeld een nieuw leven op te bouwen en weer een soort ritme te krijgen, nieuwe activiteiten te starten en weer wat contacten op te doen. Toch kan ik het maar niet laten om sommige dingen te vergelijken. Terwijl ik heel goed weet dat vergelijken helemaal niet kan - het is gewoon ánders - en dat het veel slimmer is alles over ons heen te laten komen. Tuurlijk zijn er veel positieve dingen in NZ: heerlijk dat het overal minder vol is dan in NL, er is altijd plaats, het puilt nooit helemaal uit van de mensen, naar buiten gaan betekent niet in de file rijden of lopen. Mensen zijn echt altijd vriendelijk, aardig en klantgericht. Ik was vorige week helemaal verbaasd dat iemand niet behulpzaam was. Ik ben erg enthousiast over het onderwijs; de enorme aandacht voor sport, cultuur, lezen & schrijven (meer literair), natuur en omgeving is echt geweldig. En -zover wij kunnen beoordelen- gaat dit niet ten koste van de basisvakken. Ja, en dan de geweldige natuur, daar kan NL natuurlijk niet tegenop. Zelfs het Rugby beginnen we al leuk te vinden en te begrijpen, inclusief de Haka en het volkslied.

Wat maakt ons dan zo Nederlands? Cliché maar toch waar: gezelligheid!! Blijft lastig exact te omschrijven wat dat dan precies is … en toch missen we dat af en toe (en iedere Nederlander snapt dan wel wat ik bedoel). Dat geldt voor gedrag van mensen, hoe plaatsen/ steden er uitzien, de aandacht voor inrichting, gebouwen etc. Gezellige terrasje, beetje bourgondische missen we. Teveel auto's, brede straten... om maar een paar dingen te noemen. Het voelt ook alsof we de kinderen minder vrijheid kunnen geven en we vinden het lastiger ze hun eigen verantwoordelijkheid te geven in dingen. In NL is het toch vrij normaal om ff boodschappen te gaan doen en kinderen thuis te laten? Kinderen gaan toch gerust alleen boodschappen doen, spelen op straat (zonder dat ouders hen kunnen zien), fietsen zelf naar activiteiten etc? Hier mag je -by law- kinderen tot en met 14 jaar niet alleen thuis laten. Het is ook absoluut ongebruikelijk dat ze alleen op straat spelen en/ of boodschappen gaan doen. Dit zijn slechts paar voorbeelden, het voelt voor ons dat ouders in veel opzichten veel beschermender zijn dan wij gewend zijn. Tegenovergestelde daarvan is dat ze vanaf 15 jaar in een auto mogen rondrijden. En zo kunnen we natuurlijk nog vele voorbeelden noemen waar we maar niet aan kunnen (of is het: willen) wennen. Tja, en dan is het toch steeds de afweging waarin je je wel of niet aanpast. Maar meest van alles missen we natuurlijk jullie allemaal! Ons Nederlandse netwerk, makkelijke contacten, de vanzelfsprekendheid... dat bouw je in een jaar niet weer op.

Mixed feelings dus!! Neemt niet weg dat het een super-ervaring is om eens een tijd in totaal andere omgeving te wonen, in een super-multi-culti samenleving. Van niets af aan opnieuw te beginnen. Een jaar geleden was dit de week van ons afscheids-feestje en vertrek. We hebben altijd gezegd dat we terug zouden gaan binnen een jaar als iemand van ons echt niet kon aarden. Nu - na het eerste jaar - hebben we besloten in ieder geval hier nog te blijven tot Joeke naar high school gaat (over 3 jr). Een jaar Nieuw Zeeland is echt te kort, het zou onaf voelen om nu terug te gaan. Bovendien Bram heeft net al zijn reorganisaties achter de rug (waar hij van de week nog over zal bloggen), Tjitske heeft net gehoord dat ze een tweede klus erbij krijgt voor van een andere organisatie (1e lijns organisatie in Hamilton) en de kinderen willen ook nog graag hier blijven. Dat betekent overigens dat we nu wel echt in hun Nederlands moeten gaan investeren, ze beginnen nu letterlijke vertalingen uit t Engels te maken (hij brook een kopje, zij kwam eerste in de wedstrijd, achter de pauze is er gym). En Rienke begint het al makkelijker te vinden in het Engels te lezen dan in het Nederlands. Gelukkig hebben we bergen Donald Ducks die hen stimuleren NL te blijven lezen!

Dit allemaal even ter evaluatie van ons 1e jaar. Binnenkort wat meer over ons dagelijkse dingen en werk.

PS
Onze klok is vooruit gezet: 11 uur verschil met NL

JULI IN NIEUW ZEELAND

Onze eerste gezins-skivakantie!! Met als instructor our niece Marieke.
(Kliek, ik miste jullie wel een beetje)

Wel apart: skieen bij een vulkaan... met af en toe een zwavelgeur.

Doorstart...

Nederland krijgt vakantie, begrijpen wij uit de mailtjes die we krijgen. Heerlijk!!! Iedereen heel veel plezier en geniet van mooi weer, niets doen en mooie dingen zien/ doen. Hier ondertussen een soort tweede start. Ruim een jaar geleden maakten we ons eerste reisje hierheen om te kijken of we hier naar toe wilden. Nu alweer aan onze doorstart hier bezig. Na een hele hectische tijd heeft Bram net zijn nieuwe contract getekend. Ja hoor, reorganisatie ..... het is hier niet anders dan in NL.. hoewel? t gaat hier wat sneller, geen OR, wel een doortastende directeur. Concreet betekent dit dat Bram wel bij dezelfde organisatie is blijven werken. Nu Science Capability Leader Land & Environment is hij geworden (was: Section Manager Climate, Land & Environment). Een iets grotere groep mag hij aansturen, namelijk 90 ipv 60 mensen. En er is een matrix- structuur ingevoerd. Hard werken, veel reizen en erg (in positieve zin) uitdagend.
Tjitske is sinds 2 weken aan het werk voor de Health Quality & Safety Commission New Zealand. Een cie die is ingesteld door t Ministerie, adviseert over health quality and safety en als apart agency werkt. Aandachtsgebied: consumer engagement. Helaas is cie in Wellington (6 uur rijden, 1 uur vliegen van Hamilton). Ze werkt daarom op contractbasis: ongeveer 2 dagen per week van huis uit. Regelmatig dagje naar Wellington, veel telefonisch overleg. En ze is superblij om weer haar hersens te moeten gebruiken!
Nieuw leven dus met veel gereis voor ons beiden.... hoe dat bevalt horen jullie na al onze vakanties!! Over 2 weken is term 2 hier voorbij en hebben Joeke & Rienke 2 weken vakantie. Wij gaan dan het skieen hier ontdekken. Onze nicht Marieke is ski-teacher hier. En we hebben ontdekt dat we in 3 uur in dat skigebied zijn... niet verkeerd dus.

Weekend

Vorige week ontdekten we weer een stukje geweldig Nieuw-Zeeland. Lang weekend, dus wij het met busje op pad. Dom, dom geen foto's gemaakt.. ik geloof niet dat we daar ooit nog goed in worden. Bestemming: Napier, Hawke's Bay, Oostkust... toch al gauw 4-5 uur rijden vanaf hier. Hawke's Bay bekend om het zachte klimaat en de lekkere wijnen; veel mogelijkheden om wijn te proeven (gaan we volgende keer doen). Napier is een bijzondere plaats omdat het in 1931 totaal verwoest is door een aardbeving. De herbouw is daarna heel vlotjes gegaan en allemaal in Art Deco stijl. Er wordt nu flink veel aandacht besteed aan het onderhouden daarvan. Heerlijk om in een gezellige stad rond te lopen met mooie gevels en.... een autoluwe winkelstraat. De camping aan de kust in een dorpje vlak onder Napier lag ook weer prachtig: we stonden met het busje pal aan het (weliswaar kiezel-)strand. Ontbijten met zicht op zee. En t was dat het geen zwemweer was, anders zouden we zo uit de bus de zee in hebben kunnen duiken. Overigens zagen we 2 dagen later op het Nieuws dat deze camping ongeveer weg gespoeld was en het hele dorp geevacueerd was.... en we hoorden van mensen die 3 dagen vast zaten aan de kust omdat alle wegen geblokkeerd waren. Hoezo wisselend weer hier?
Landinwaarts was het vervolgens helemaal geweldig. Je moet er wel wat voor over hebben: een tot anderhalf uur rijden over een gravelroad, bergweggetjes, misselijk kind, kuilen en dwars door rivier heen. Maar dan heb je ook wat!!! Eigenlijk is het rijden op zichzelf al leuk met prachtige landschappen. Voor Bram de landschappen zoals hij zich Nieuw-Zeeland altijd had voorgesteld: groen, gras, schapen, heuvel/bergachtig, rivier er doorheen.... Tjitske heeft eigenlijk een ander beeld van Nieuw-Zeeland (!!)... In ieder geval vinden beiden het erg mooi. Onderweg tijdens een stop komen er ineens 3 mannen uit de bergen gewandeld met enorme rugzakken: uit de een steekt een gewei, de ander heeft een paar poten uit zijn rugzak steken en bij de derde is een heel lijf te zien. Een hert. Een heuze jaag-gebied ..... later komen we meer mensen tegen die gewoon gezellig met hun geweer in de hand een wandelingetje aan t maken zijn. En dan de kampeerplaats - waar we niet de enige zijn.. het is Paasweekend - middenin het niets, geen voorzieningen (behalve WC-hokje). Wandeling langs de rivier.. jammer dat we geen tijd hebben om een huttentocht te maken in dez bergen. En op 2 minuten afstand de hot pools. Een beekje met (veel te) heet water waarin een pijp is gelegd naar twee (8-persoons-) spabaden .. Gewoon middenin het niets zijn er dan ineens die aangelegde blauwe baden met uizicht op de bomen en bergen. Kost niets, terwijl wij het in Rotorua te duur vonden om naar de Spapools te gaan. Genieten dus!! 's Avonds een vuurtje stoken en koken op een houtvuur. Onze buurman heeft flink wat hout gezaagd, dus het lukt aardig om ons lekker warm te houden. En weer weten we niet of we nu het Zuiderkruis en de Grote Beer kunnen zien.... toch maar eens snel een sterrenkaart kopen.

Zo´n weekend laat weer even zien wat NZ aantrekkelijk maakt!!!

Na een half jaar

We zijn echte Kiwi’s aan het worden. Weinig afspreken, niet vooruit plannen, wel zeggen dat je mensen gaat uitnodigen en het vervolgens steeds maar uitstellen. Een BBQ duurt max. een uur. Vlees op de BBQ, bord zo vol mogelijk laden met salades en vlees en maar 1x opscheppen. Hadden wij ff honger na onze eerste BBQ… wij dachten lekker een beetje opscheppen en de hele avond de tijd om nog verder te eten. Maar ja, toen werden de borden al afgeruimd. En wat zaten die Kiwi’s vol toen ze hier kwamen BBQ-en!! En we hadden ze nog wel verteld dat we het in the Dutch way gingen doen. Wekelijks is er wel ergens een fundraising: Christchurch, school, Japan ... en dat gebeurt door sausages te verkopen. Overal – bij iedere gelegenheid – staat er wel een BBQ en worden sausages verkocht. Joeke en Rienke zijn er gek op en eten ze dagelijks als het ff kan. Tja.. en die blote voeten natuurlijk! We gingen laatst even naar de stad toen Rienke er achter kwam dat ze geen schoenen mee had genomen. Maar ze werd echt niet raar aangekeken in de stad. En zelfs Bram loopt tegenwoordig op van die plastic flipflops zoals ze die hier noemen (is dat beter dan Teva’s?). Kom je bij mensen in huis, dan doe je je schoenen uit. Ook wij hebben al een schoenenrekje in de keuken staan. Op de fiets betekent helm en geel hesje. Ik moet er nog wel aan wennen dat ik nooit met leuke haren aankom als ik op de fiets kom. Hoe het leven ook lijkt op NL, er blijven van die dingen waar ik nooit aan zal wennen. Het leven ’s avonds is zeer minimaal… tuurlijk in het centrum kan je gewoon naar de kroeg en uit eten… maar sporten, films enzo houden wel zo’n beetje op om 20 uur. Dan begint de avond toch pas? Gister wou ik eindelijk naar de King’s Speech… 11 uur ochtend, 2 uur middag, 5 uur middag en de laatste om 10 voor 6… superhandige tijden. Dus dan maar niet, en wachten tot ie een keer op een normale tijd draait. Boodschappen doen en dan staat er bij de kassa altijd een medewerker die alles in een plastic tasje doet. Sta ik daar weer verantwoord te doen met mijn eigen meegebrachte boodschappentas. En stop dan wanhopig de boodschappen met plastic tasje en al daarin (weer te laat gezegd dat ik mijn tasje bij me heb). Kleding van mensen… ik schreef al eens dat ik soms mensen zie lopen met kleding die ik nog niet in mijn tuin zou aandoen. Toch geldt dat lang niet voor iedereen; sommigen lopen er keurig (tuttig) bij. Mijn 1e sollicitatiegesprek was daar een prachtig voorbeeld van… één met een piekfijn mantelpakje. De ander, de directeur nb, met teva-achtige sandalen, korte broek, vakantie-overhemd met korte mouwen. I couldn’t believe it. Joeke en Rienke beginnen al met een enorm Kiwi-accent te praten. Soms snappen we niet waar ze het over hebben. Kiwi’s praten nogal binnensmonds en iedere klinker wordt een i. Ze begrijpen ook al wonderbaarlijk veel van wat er op school gebeurt en wat ze op TV zien.
Waar we niet aan zullen wennen, is het nieuws hier. Alle ongevallen worden hier breed uitgemeten, maar wat er in de rest van de wereld gebeurt is zeer beperkt op het nieuws. En een goede actualiteitenrubriek hebben we ook nog niet gevonden. De tsunami in Japan en de rellen in Libie zijn ongeveer het wereldnieuws dat ons bereikt. Nu wordt op het moment het nieuws nog steeds erg bepaald door de aardbeving in Christchurch. Het is onvoorstelbaar wat een impact dat heeft op een klein land als dit, in van alles merkbaar. Bij de kinderen op school kwamen zelfs kinderen uit Chch. Op de school waar ik engelse les had, kwamen studenten uit Chch. En zo heeft alles en iedereen er wel iets mee te maken
Heerlijk van het leven hier is dat we weinig vaste dingen hebben, weinig verplichtingen in het weekend. Dus bij mooi weer pakken we het busje en gaan op pad. We zijn alweer aantal keer weg geweest sinds de vakantie en hebben ons opnieuw verbaasd over hoe weinig mensen hier wonen. De stranden zijn erg prachtig en erg rustig, files zijn er nauwelijks en op campings is altijd wel een plaats te vinden. Prachtige baaitjes om naar toe te lopen, te zwemmen en nauwelijks mensen tegenkomen. Een weekend met een ander gezin aan het strand door gebracht: erg gezellig! Een weekend bij Taupo geweest en daar aan de rivier gestaan. Eén van de meest toeristische gebieden in NZ. Ge-kano-d over de rivier, in de hot water pools gezeten en gezwommen in de rivier. Eigenlijk wilden we naar zee, maar na de tsunami in Japan werd dat weekend geadviseerd niet op het strand te komen.
Verder begin ik – Tjitske- natuurlijk wel erg mijn dagelijkse bezigheid te missen. De afgelopen 4 weken heb ik een cursus Engels gedaan. Heerlijk om dagelijks ergens naar toe te gaan, mensen tegen te komen en iets vasts te hebben. Of het erg veel heeft opgeleverd, vraag ik me af.. maar ik was leuk onder de pannen. En zo voelt het soms ook echt: als ik maar een bezigheid heb, ben ik aardig tevreden. Zelfs het naar school brengen en halen van kinderen wordt dan belangrijk. Als ik niet oppas zijn dat de enige momenten dat ik mensen tegenkom…. Sinds begin Februari ben ik superhard aan het solliciteren. Er waren ook best veel echt passende banen. Na de eerste afwijzing (we are concerned about your written english skills) en na mijn brief een keer gecorrigeerd te laten hebben door een native speaker, leek het me heel zinvol mijn formal engels wat bij te spijkeren. Het is toch heel wat anders om een Nederlander te zijn die goed engels spreekt dan vergeleken te worden met native speakers. Bij veel van de banen waar ik op schrijf worden ook nog eens excellent written and communication skills gevraagd. Ik had me nog niet ingeschreven voor de cursus, of ik werd drie keer voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd. Dus misschien viel het nog wel mee met mijn engels… hoewel mijn leraar mij toch nog erg veel tips kon geven. Helaas 3 gesprekken zonder het gewenste resultaat. Too many skills, te lange tijd nodig voor intro in de gezondheidszorg (functie van 1 jr) en niet echt de gezochte vaardigheden (ging om documentbeheer) waren de argumenten. Next step is dan toch maar naar andersoortige banen gaan solliciteren… maar wat dan precies? Meer administratief? In de horeca? Toerisme? Vrijwilligerswerk? Cursus gaan doen? Andere opleiding? Maar ja.. daar moet wel een plan achter zitten. Een opsteker is wel dat ik van de week weer voor een gesprek werd uitgenodigd. Interessante functie bij health quality and safety commission van ministerie. Punt is ‘gaat dat lukken naast Bram zijn baan?’ Want het zal sowieso veel reizen betekenen. Voor het gesprek vlieg ik in ieder geval van de week naar Wellington. Geeft weer ff energie! En ondertussen ga ik heel hard aan plan B werken… en dat betekent ‘’genieten van de vrije tijd’’. Kost me toch nog steeds moeite. Ik sport wel veel en doe best wat leuke andere dingen, maar ik vind ook dat ik wel heeel serieus naar werk moet zoeken. En om nou zomaar met een boek in de zon te gaan zitten… why not? I don’t know!

Hi there,

Hoe bevalt het mij nu hier op het werk? Vind ik het leuk? Wat doe ik nu zoal? Ik zal proberen daar nu eens antwoord op te geven. Ik ben nu dus Section Manager van de Climate, Land & Environment (CLE) bij AgResearch. Ik vind dat eigenlijk maar een rare naam voor onze sectie want we bestuderen eigenlijk nauwelijks het klimaat, maar de emissie van broeikasgassen afkomstig uit de landbouw naar de atmosfeer en onderzoek naar klimaatadaptatie. De sectie zou wat mij betreft gewoon Land & Environmnet kunnen heten. Ik voel dat ik goed op mijn plaats ben binnen AgResearch en dat mijn inbreng wordt gewaardeerd. Alleerst zorg ik er voor dat de 6 teams en de teamleiders elkaar beter leren kennen en meer gaan samenwerken. Daarvoor zit ik de maandelijkse de ‘team leaders meetings’ voor en probeer overenstemming te bereiken over de aanpak. Het gaat nu bijvoorbeeld over het over- en onderbezet zijn van de medewerkers. Sommige medewerkers zijn meer dan 130% ingepland, anderen minder dan 40%. Samen met de teamleiders proberen we nu het werk beter te verdelen. De vergaderingen met de teamleiders gaan via “video-conferencing”. Dat is in het begin wel lastig. Ook ken ik de teamleiders nog niet zo goed en ik weet dus ook nog niet wie het beste welke bijdrage kan leveren. Ik wil ze graag beter leren kennen, mede daarom ben ik nu druk bezig een teamleidersdag te organisren (‘face to face’) om de strategie te bespreken en elkaar beter te leren kennen. Het grote verschil met Wageningen is dat ik daar heel veel mensen al heel lang kende en daar een goede band mee had/heb. Hier mis is nog echte maatjes om eens mee te sparren en ‘ inside information’ van te krijgen.
De onderwerpen waar ik mij mee bezighou zijn het ontwikkelen strategie met de groep, monitoren van de financien (“control”?); opbouwen van relaties met de belangrijkste klanten en “stakeholders”, zoals ministeries, zuivelindustrie, kunstmestleveranciers, .... Ik heb de laatste tijd al meer ge-netwerkt dan ik in Nederland gewend was. In een dag op bezoek geweest bij het Ministerie van Landbouw en Bosbouw, Ministerie van Milieu en Fonterra (zuivelindustrie). Het contact maken en op bezoek gaan lijkt hier veel makkelijker te gaan dan in Nederland. Ik ben ook al bij een Regional Council op bezoek geweest, dat is een soort provincie plus een waterschap, en ik ben direct uitgenodigd om een adviesgroep over waterkwaliteit en landbouw voor te zitten! Dat is best wel spannend, want het blijft soms lastig om de Kiwi’s goed te verstaan en dat is wel belangrijk als je voorzitter bent.
Daarnaast regel ik allerlei dagelijkse zaken, zoals het verplaatsen van het microbiologische lab, het maken van een nieuwe website (kijk maar of je mij al kan vinden op www.agresearch.co.nz), het introduceren van wetenschappelijke voordrachten binnen de sectie, handtekeningen zetten, etc... Kortom ik ben weer een spin in het web en dat bevalt mij goed. Maar het is ook nog steeds spannend en uitdagend: gaan we de begroting halen? Werken de teams goed samen? Spelen we goed in op de komende veranderingen in de financiering? Voel ik de medewerkers goed aan en geef ik de passende feedback?
Zoals ik al eerder schreef maak ik meer uren dan ooit. Dat komt onder andere door de 4 locaties waar de CLE-medewerkers werken: Hamilton, Palmerston North, Dunedin (of Mosgiel) en zelfs nog een in Christchurch! Dat betekent gemiddeld een keer per week erg vroeg opstaan (5.00 am), ontbijten op het vliegveld, vliegen, huurauto ophalen, etc .... En de werkweek is hier trouwens nog 40 uur. Gelukkig kan ik in Hamilton wel gewoon op de fiets naar mijn werk (ca. 20 minuten); waarbij wel een zeer steil heuveltje bedwongen moet worden op een gewone Nederlandse fiets. Kortom het werk bevalt goed; het kost me alleen zoveel tijd en energie dat de balans met vrije tijd nog niet helemaal OK is. Ik ga dit jaar proberen wat meer te sporten en wellicht kan ik later in het jaar wat meer werk delegeren?


Cheers,


Bram

Het Zuidereiland

"Zijn we wel op het goede eiland gaan wonen?" hebben we ons onderweg regelmatig afgevraagd. Want, zoals iedereen altijd zegt, het Zuidereiland heeft wel erg veel spectaculairs te bieden. Het is bijna overal mooi!! Onze foto's (in rechterkolom op website) geven daar maar een heel klein beetje beeld van (wij vergeten altijd te fotograferen op de mooiste momenten). Mail ons als je toch meer foto's wil zien, dan zetten we ze nog ergens neer.

Voor we verder gaan: Voor iedereen een heel gelukkig en bijzonder Nieuwjaar!! En natuurlijk bedankt voor Kerst- en Nieuwjaarskaarten & voor mailtjes, sms-jes en skype-berichten voor onze verjaardagen. Heerlijk om regelmatig even bijgepraat te worden en contact te hebben met Nederland. Wat onze foto's wel laten zien is dat we heel veel verschillende dingen hebben gedaan: wandelen, kanoen, pinguins gezien, dolfijnen, zeehonden, walvissen, een chocoladefabriek bezocht, boottochtjes gemaakt (en zeeziek geworden), zwemmen in zee, meer en zwembad ... en natuurlijk lekkere wijntjes gedronken, veel gelezen en veel gereden. Wat is er ongelooflijk veel water in dit land. Eerst de prachtige sounds/ fjorden in het noorden (Marlborough Sounds)... we kregen meteen al zin om daar wat dagen te blijven. Heerlijke camping direct aan het water. We (of eigenlijk vooral: Joeke en Rienke) namen meteen een duik in het koude water. Er was veel activiteit: vissers, bootjes, zwemmers... vlakbij konden we goed wandelen. Die gedachte om langer te blijven hebben we daarna nog regelmatig gehad. Toch gekozen om de hele (standaard-)ronde over het zuidereiland te maken: Marlborough Sounds, National Park Abel Tasman naar de westkust, Punakaika, Greymouth (stad van die mijnwerkers), Franz Josef en Fox gletsjers, Wanaka, Te Aunau/ Milford Sounds, Invercargill, langs de Zuidkust: Curio Bay, Nugget Point, Portobello op Otago Peninsula, Dunedin, Kaikoura. Dus de hele campervan-karavaan gaat ongeveer deze ronde met een enkele variatie daarop. We begrijpen ondertussen ook wel waarom dit een interessante ronde is!

De dag dat wij het Abel Tasman park ingingen was het echt superweer. In een supersnelle watertaxi werden we 15 km verderop afgezet en konden via de prachtige strandjes terugwandelen. Baaitjes met goudgele zandstranden en lichtblauw water.... ook daar zou je de hele dag wel willen liggen (als je van strandliggen houdt). Het was erg leuk wandelen langs die kust en in de pauzes een duik nemen in de zee bij die mooie stranden.

Dag erna veranderde het weer totaal. Storm, regen, onrustige nacht... Tjitske dacht echt dat het busje om zou waaien. En 's ochtends kwam Bram met de mededeling: verplicht spelletjes doen vandaag, alle wegen zijn afgesloten. Er liggen bomen, modder en stenen op de wegen. Leuk die prachtige natuurcampings (DOCs) waar niets meer is dan een gat in de grond als WC met een hokje erom. In dit geval was er nog een kraan, soms moet je water uit het meer, beekje of riviertje halen. Betalen doe je door zelf geld in een envelop in een busje te doen (ong. $ 16 = nog geen € 10). De ligging is altijd erg mooi, ergens in het niets, meestal mooie uitzichten en geen afgebakende plaatsen met nummertjes.... meestal meer dan genoeg ruimte. Maar ja, al dat prachtigs en niets er omheen betekende in dit geval de hele dag verplicht in het busje zitten, want het regende pijpestelen. Gelukkig kunnen Joeke en Rienke ondertussen Kolonisten van Katan spelen ... maar we vonden dit busje toch wel heeeel klein.

Gelukkig is het weer hier erg veranderlijk en werd het de dag erna weer prachtig. En dan is het ook meteen weer superheet. Volgens ons hadden we ongeveer 2 dagen mooi, 2 dagen regen(achtig)..... zodra het mooi weer was dingen gaan doen! slecht weer: op weg gaan naar volgende plaats en soms was er een binnenactiviteit te bedenken

Westkust is erg ruig en spectaculair: rotsen, baaien, veel golven. Mooi om alleen al langs te rijden. En dan af en toe ff de tijd nemen het strand op te lopen.

Wanaka vonden we een erg leuke plaats om te zijn. Kanotochtje gemaakt naar een eilandje. Enorm meer en eromheen bergachtig.... het blauw van de meren, beken, rivieren en zee zijn niet te beschrijven en niet te fotograferen. Aan het eind van de vakantie reden we langs de zee en dat was echt de kleur van een zwembad. Met de bus naar een wandeling rijden was al een heel avontuur, dwars door riviertjes heen, over onverharde wegen en met prachtige uitzichten over groene vlaktes en in de verte besneeuwde bergen en gletsjers.

En dan was één van de andere hoogtepunten de Milford Sound. Prachtige weg er naar toe met veel natuur(DOC)campings langs de weg. De Sound zelf is een fjord met (door de vele regen) overal watervallen langs de kant, bijzondere begroeiing (zeggen ze) en dan ineens weer zeehonden op een rotsje.

Wat ons opviel - en misschien wel een beetje tegenviel - is dat alles in NZ zo enorm georganiseerd is. Wij hadden toch meer een beeld van puur natuur, ongerept. Maar alles is erg aangelegd: wandelpaden zijn goed onderhouden, vaak zelfs delen verhard, een stroompje of wat modder en er ligt een vlonder of bruggetje, een beetje steil en er staat een hekje, een beetje omhoog of omlaag en er is een trapje gemaakt. Het deed ons wat denken aan Amerika. En Joeke en Rienke vinden juist wandelen op ruige rotsen zo leuk; die konden we hier niet goed vinden. Wellicht wel op de meerdaagse wandelingen in de ruigere bergen (die we hebben bewaard voor een ander jaar). Op veel plekken kan je alleen maar op die ene georganiseerde manier komen. Milford Sound is bijvoorbeeld alleen maar te bevaren met 1 van de 5 maatschappijen die allen vanuit 1 vertrekhal opereren; walvissen kijken bij Kaikoura wordt allemaal door 1 maatschappij georganiseerd. PancakeRocks kan je alleen maar via 1 vast rondje met vlonders bekijken. De gewone campings waren ook meer georganiseerd met vaste plaatsen en minder groot dan we verwacht hadden.

Wat ons erg meeviel is de drukte. Wij zaten hartje hoogseizoen: buitenlandse toeristen komen in deze tijd en de Kiwi's zelf hebben vooral de 2 weken na Kerst vrij. Het was best druk, maar niet zoals we in Frankrijk of Nederland kennen. We planden nooit iets vooruit, hebben nooit iets geboekt en konden altijd overal terecht en altijd ter plekke regelen wat we wilden doen. Laten we het maar prettig druk noemen.

En Joeke en Rienke? die vonden natuurlijk het leukst dat we op het laatst nog 2 dagen op een camping met zwembad en 2 spa-pools stonden. Ze waren daar niet meer uit weg te slaan. En de rondleiding in de Cadburry chocoladefabriek waar ze een groot chocolade-ei kregen vonden ze ook 1 van de hoogtepunten. Of was het Puzzling World met zijn enorme doolhof en alle leuke spelletjes, hologrammen en gezichtsbedrog? Hoewel zij bij het kijken naar de Yellow-eyed Pinguins die aan wal kwamen niet konden stoppen met foto's maken. En in het bijna-donker wachten op de Blue Pinguins vonden ze ook wel heel spannend.

Kortom: heerlijke vakantie, (te)veel gezien, nog genoeg verder te verkennen de komende jaren. Wat we allevier heel prettig vonden is dat thuis komen wel echt voelde als in ons eigen huis komen. We misten wel alle normale spontane activiteiten bij terugkomst: ff bijkletsen met mensen, borrelen met mensen in de buurt en de kinderen die meteen hun vriendjes weer opzoeken. En nu..... de draad van het normale leven weer oppakken. Bram is alweer aan het werk, kinderen gaan 2 feb. weer naar school!