Joeke en Rienke zitten alweer 10 dagen op school. En als je vraagt: ‘’hoe vinden jullie het’’, zeggen ze dat het af en toe leuk en af en toe niet leuk is. Ze voelen zich soms zo machteloos en alleen, dan legt de juf uit wat ze bij gym moeten doen en ze begrijpen er echt helemaal niets van. Vaak kan je natuurlijk wel kinderen nadoen, maar er zijn momenten dat dat niet werkt. Probeer je maar eens voor te stellen dat je in een klas zit en niets verstaat, niet weet wat ze doen en dan is ook nog alles net een beetje anders dan op school in Nederland. En je kunt er met niemand echt over praten. Maar ze zijn allebei ook heel stoer en doen erg hun best om gewoon mee te doen. Ze willen erg graag het Engels zsm onder de knie krijgen. En de eerste Engelse woordjes sluipen al in hun normale taalgebruik. Er is in de klas speciaal hulp voor hen en ze krijgen aantal keer per week les van een teacher English for Speakers of Other Languages (ESOL). Volgens Joeke doen ze hier wel veel andere dingen dan in Nederland; zo heeft ze nog nauwelijks rekenen gehad. Maar wel veel dansen, zingen en sporten, veel over de Maori-taal en –cultuur en veel over gezondheid en milieu-onderwerpen. En er is erg veel aandacht voor lezen; bijna dagelijks krijgen kinderen boeken mee (of zouden alleen mijn kinderen dat krijgen ivm engels?). De school oogt verder soms wat chaotisch. Het is helemaal geen probleem – eigenlijk wel doodnormaal- als kinderen wat later de klas in komen lopen. Einde les kan ook zomaar tien minuten voor de bel zijn. In de klas lopen de meeste kinderen op blote voeten en zo doen de meeste ook op blote voeten hun gymnastieklessen e.d. buiten op het gras. Rienke en Joeke lopen geloof ik nog steeds op schoenen. Hoe snel zullen zij deze Kiwi-gewoonte overnemen?
Het raarst vinden Joeke en Rienke nog steeds dat al het eten en drinken buiten gebeurt en niet in de klas. En zo ontzettend warm is het toch lang niet altijd! Vanaf volgende week zijn ze overigens wel verplicht om altijd een (school)hoed op te hebben als ze buiten zijn. En zonnebrand mee in de schooltas. En dat allemaal door dat gat in de Ozonlaag. Joeke heeft al een foto met hoed op Hyves gezet. Behalve deze hoeden dragen ze verder zelden uniformen op de lagere scholen, wel op de high schools.
Kortom: hele ervaring zo’n nieuwe school in een nieuw land en n hele stap als je de taal niet spreekt. Hoe snel zal het allemaal gaan wennen? Iedereen voorspelt: heeel snel……..!
woensdag 20 oktober 2010
woensdag 13 oktober 2010
Veel te vertellen??!!
Wat is nu interessant om over te vertellen? Er gebeurt heel veel, maar ondertussen eigenlijk ook niets spectaculairs.
Heel veel is het geregel van de dagelijkse dingen. Je begint in een nieuw land met niks. We moeten nu dingen regelen –en uitzoeken hoe het werkt- waar we in NL nooit meer over nadenken: verzekeringen (WA, Levens, auto, inboedel, ongevallen, ziektekosten), pasjes, creditcard (krijg je niet zomaar), telefoon. En bijvoorbeeld bezittingen als een huis, een auto, een fiets. Ja, je kunt het er aardig druk mee hebben. Maar... ondertussen hebben we deze primaire levensbehoeften aardig geregeld. Zo hadden we vorige week meteen al een huis gehuurd: donderdag hadden we het contract al getekend. We verwachten er uiterlijk zaterdag over een week in te kunnen!! En vandaag een auto gekocht: Nissan-Wingroad station wagon (voor de geïnteresseerden).
Niets spectaculairs omdat alles eigenlijk super-makkelijk gaat. Echt anders dan in NL is het allemaal niet. Of je moet het hebben over de sociale voorzieningen en pensioenen die toch echt een stuk minder goed zijn dan in NL. Of het moet erover gaan dat erg veel weekly of meestal zelfs fortnightly (eens in de 2 weken) wordt betaald: salarissen, premies van verzekeringen. Gas, water en licht wordt iedere maand berekend (niks voorschotten dus). Ook anders is wat de kinderen nu ervaren. Als de juf binnenkomt zeggen ze met zijn allen in koor ‘’good morning mrs Williams’’. Voornamen zijn er niet bij. En op de school waar ze zitten zijn 35 verschillende nationaliteiten te vinden. Geen wonder dat er veel aandacht is voor het bijspijkeren van engels.
Wel spectaculair is de natuur hier. Ons eerste dagje uit hebben we er op zitten; dat ging naar de kust waar enorme spectaculaire golven zijn. Super veel (kite-)surfers te vinden dus..... En de rotsachtige kusten zijn ook geweldig. Maar over die natuur gaan we het vast nog vaak hebben.
En spectaculair is het wisselende weer. ‘’New Zealand can have four seasons in one day’’. Nou, dat hebben wij al meegemaakt!! Regen, storm, freezing cold en vervolgens komt de zon door en kan je in een T-shirt zitten.
En veel is dat we de komende weken ons huis moeten gaan inrichten. Interessant om te doen: een huis inrichten vanuit het niets. We hebben nu de inhoud van onze 8 koffers, we verwachten pas in december de spullen van de boot. Maar daarop zitten bijvoorbeeld geen bedden, koelkast, wasmachine, TV, pannen en bank. Dus om het huis te vullen en leefbaar te maken mogen wij ons te buiten gaan in voor ons nog onbekende winkels.
Heel veel is het geregel van de dagelijkse dingen. Je begint in een nieuw land met niks. We moeten nu dingen regelen –en uitzoeken hoe het werkt- waar we in NL nooit meer over nadenken: verzekeringen (WA, Levens, auto, inboedel, ongevallen, ziektekosten), pasjes, creditcard (krijg je niet zomaar), telefoon. En bijvoorbeeld bezittingen als een huis, een auto, een fiets. Ja, je kunt het er aardig druk mee hebben. Maar... ondertussen hebben we deze primaire levensbehoeften aardig geregeld. Zo hadden we vorige week meteen al een huis gehuurd: donderdag hadden we het contract al getekend. We verwachten er uiterlijk zaterdag over een week in te kunnen!! En vandaag een auto gekocht: Nissan-Wingroad station wagon (voor de geïnteresseerden).
Niets spectaculairs omdat alles eigenlijk super-makkelijk gaat. Echt anders dan in NL is het allemaal niet. Of je moet het hebben over de sociale voorzieningen en pensioenen die toch echt een stuk minder goed zijn dan in NL. Of het moet erover gaan dat erg veel weekly of meestal zelfs fortnightly (eens in de 2 weken) wordt betaald: salarissen, premies van verzekeringen. Gas, water en licht wordt iedere maand berekend (niks voorschotten dus). Ook anders is wat de kinderen nu ervaren. Als de juf binnenkomt zeggen ze met zijn allen in koor ‘’good morning mrs Williams’’. Voornamen zijn er niet bij. En op de school waar ze zitten zijn 35 verschillende nationaliteiten te vinden. Geen wonder dat er veel aandacht is voor het bijspijkeren van engels.
Wel spectaculair is de natuur hier. Ons eerste dagje uit hebben we er op zitten; dat ging naar de kust waar enorme spectaculaire golven zijn. Super veel (kite-)surfers te vinden dus..... En de rotsachtige kusten zijn ook geweldig. Maar over die natuur gaan we het vast nog vaak hebben.
En spectaculair is het wisselende weer. ‘’New Zealand can have four seasons in one day’’. Nou, dat hebben wij al meegemaakt!! Regen, storm, freezing cold en vervolgens komt de zon door en kan je in een T-shirt zitten.
En veel is dat we de komende weken ons huis moeten gaan inrichten. Interessant om te doen: een huis inrichten vanuit het niets. We hebben nu de inhoud van onze 8 koffers, we verwachten pas in december de spullen van de boot. Maar daarop zitten bijvoorbeeld geen bedden, koelkast, wasmachine, TV, pannen en bank. Dus om het huis te vullen en leefbaar te maken mogen wij ons te buiten gaan in voor ons nog onbekende winkels.
dinsdag 12 oktober 2010
Rienke's verjaardag
Aangezien het internetten in het hotel in NZ erg duur is heeft Tjits mij gevraagd de foto's van Rienke haar zevende verjaardag op het weblog te zetten. Hierboven de één, de ander rechts in fotogallery.
Gek idee dat Rienke haar verjaardag hier in Nederland net begint, terwijl hij in Nieuw Zeeland al bijna afgelopen is. Uit de mail van Tjits heb ik begrepen, dat er op school voor Rienke is gezongen, tracteren is daar geen gebruikelijk ritueel. Thuis waren er taart en kadootjes.
Rienke van harte gefeliciteerd en een leuk en fijn jaar toegewenst.
Bram, Tjits, Joeke en Rienke ik hoop dat jullie snel zelf internet hebben, zodat wij het vervolg van jullie verhalen kunnen lezen. Liefs, Nienke
dinsdag 5 oktober 2010
Wat een verrassing: een weblog als kado!
De bloesem bloeit! Het is te warm om in de zon te zitten en de kinderen springen in het zwembad. Kortom: Lente!!! ’s Ochtends koud, ’s middags warm, ’s avonds koud…. Volgens mij hebben we ontzettend geluk met deze start, want vorige week schijnt de rivier nog overstroomd te zijn en vanaf morgen weer veel regen!
Ja, daar zitten we dan sinds gister in een hotel in Hamilton. 2 slaapkamers, een woonkamer(tje) met keuken. Het past allemaal precies en is helemaal prima om te beginnen. Speeltuintje, zwembadje, tuintje….Echt beseffen dat dit ons nieuwe land en onze nieuwe stad is doen we nog niet. Het lijkt een beetje vakantie. Nog een beetje jetlag, nog een beetje sloom. Maar natuurlijk al wel weer vreselijk aan het regelen wat soms heerlijk makkelijk gaat. Zoals vanochtend: ff naar de bank en we liepen er uit met een pasje met een eigen gekozen pincode. Niks opsturen, niks enkele dagen/ weken voordat een pasje volgt, niks overmaken met TAN-codes. Wel lekker snel dus.. en veilig???? Ik zou het niet weten. Morgen gaan we een eerste huis bekijken!
Het voelt wel relaxed om nu zonder echte deadline aan de slag te zijn. De laatste dagen in NL waren toch ineens wel behoorlijk stressvol. Koffers wegen; we mochten ieder 30 kilo mee. En dat valt dan toch vies tegen. Toch nog weer dingen eruit gegooid: shampoo kunnen we wel in Nieuw-Zeeland kopen, we wilden toch al nieuwe wandelschoenen… zullen we die dan ook maar thuis laten, een spijkerbroek minder, helemaal geen boeken meer (we hebben nu toch e-readers)… en alles opnieuw op de weegschaal. Huis nog niet verhuurd. Hoe doen we dat? Toch blijven vertrouwen dat ook dat wel goedkomt tzt. Huis poetsen en zorgen dat eventuele huurders snappen waar alles staat en hoe alles werkt. Tot op het moment dat Ane-Pieter voor de deur stond waren we nog flink in touw.
De laatste weken waren verder wel erg bijzonder. Afscheid nemen is niet leuk en dat gebeurde de afgelopen maand erg vaak en in allerlei vormen (werk, school, tennis, Maastrichtse kliek, BSO, feestje, hockey, voetbal, turnen, sportBSO, kinderfeestje, nog even met iemand eten). Maar de aandacht en de creatieve moeite die iedereen had gedaan maakten de afgelopen weken ook weer heel erg speciaal!!! Een boek met survivaltips, een grimeerset om mijn tijd te doden, favoriete muziek van tennisvriendinnen, fotoboek over de afgelopen 28 jaar van Maastricht + een prachtige verjaardagskalender, een boek uit de klas van Joeke, een boek met tekeningen van de klas van Rienke, tekeningen van Joeke’s hockeyteam, een Ipod met muziek, een eReader en natuurlijk deze prachtige weblog. En dan heb ik het nog niet over mailtjes, kaartjes, foto’s en mensen die even aanwipten en alle hulp van vrienden en bekenden, variërend van brengen naar Leiden, uitzwaaien op Schiphol, eten koken in de laatste week, lenen van koffers tot aan het kopen van onze auto, lenen van een fiets, maken van foto’s op het afscheid van Bram en buiten zetten van de vuilnisbak. Wij vonden het echt hartverwarmend en gaan met een heel goed gevoel ons nieuwe leven in!!
Bram, Tjitske, Joeke en Rienke
Ja, daar zitten we dan sinds gister in een hotel in Hamilton. 2 slaapkamers, een woonkamer(tje) met keuken. Het past allemaal precies en is helemaal prima om te beginnen. Speeltuintje, zwembadje, tuintje….Echt beseffen dat dit ons nieuwe land en onze nieuwe stad is doen we nog niet. Het lijkt een beetje vakantie. Nog een beetje jetlag, nog een beetje sloom. Maar natuurlijk al wel weer vreselijk aan het regelen wat soms heerlijk makkelijk gaat. Zoals vanochtend: ff naar de bank en we liepen er uit met een pasje met een eigen gekozen pincode. Niks opsturen, niks enkele dagen/ weken voordat een pasje volgt, niks overmaken met TAN-codes. Wel lekker snel dus.. en veilig???? Ik zou het niet weten. Morgen gaan we een eerste huis bekijken!
Het voelt wel relaxed om nu zonder echte deadline aan de slag te zijn. De laatste dagen in NL waren toch ineens wel behoorlijk stressvol. Koffers wegen; we mochten ieder 30 kilo mee. En dat valt dan toch vies tegen. Toch nog weer dingen eruit gegooid: shampoo kunnen we wel in Nieuw-Zeeland kopen, we wilden toch al nieuwe wandelschoenen… zullen we die dan ook maar thuis laten, een spijkerbroek minder, helemaal geen boeken meer (we hebben nu toch e-readers)… en alles opnieuw op de weegschaal. Huis nog niet verhuurd. Hoe doen we dat? Toch blijven vertrouwen dat ook dat wel goedkomt tzt. Huis poetsen en zorgen dat eventuele huurders snappen waar alles staat en hoe alles werkt. Tot op het moment dat Ane-Pieter voor de deur stond waren we nog flink in touw.
De laatste weken waren verder wel erg bijzonder. Afscheid nemen is niet leuk en dat gebeurde de afgelopen maand erg vaak en in allerlei vormen (werk, school, tennis, Maastrichtse kliek, BSO, feestje, hockey, voetbal, turnen, sportBSO, kinderfeestje, nog even met iemand eten). Maar de aandacht en de creatieve moeite die iedereen had gedaan maakten de afgelopen weken ook weer heel erg speciaal!!! Een boek met survivaltips, een grimeerset om mijn tijd te doden, favoriete muziek van tennisvriendinnen, fotoboek over de afgelopen 28 jaar van Maastricht + een prachtige verjaardagskalender, een boek uit de klas van Joeke, een boek met tekeningen van de klas van Rienke, tekeningen van Joeke’s hockeyteam, een Ipod met muziek, een eReader en natuurlijk deze prachtige weblog. En dan heb ik het nog niet over mailtjes, kaartjes, foto’s en mensen die even aanwipten en alle hulp van vrienden en bekenden, variërend van brengen naar Leiden, uitzwaaien op Schiphol, eten koken in de laatste week, lenen van koffers tot aan het kopen van onze auto, lenen van een fiets, maken van foto’s op het afscheid van Bram en buiten zetten van de vuilnisbak. Wij vonden het echt hartverwarmend en gaan met een heel goed gevoel ons nieuwe leven in!!
Bram, Tjitske, Joeke en Rienke
Abonneren op:
Reacties (Atom)