Na een half jaar

We zijn echte Kiwi’s aan het worden. Weinig afspreken, niet vooruit plannen, wel zeggen dat je mensen gaat uitnodigen en het vervolgens steeds maar uitstellen. Een BBQ duurt max. een uur. Vlees op de BBQ, bord zo vol mogelijk laden met salades en vlees en maar 1x opscheppen. Hadden wij ff honger na onze eerste BBQ… wij dachten lekker een beetje opscheppen en de hele avond de tijd om nog verder te eten. Maar ja, toen werden de borden al afgeruimd. En wat zaten die Kiwi’s vol toen ze hier kwamen BBQ-en!! En we hadden ze nog wel verteld dat we het in the Dutch way gingen doen. Wekelijks is er wel ergens een fundraising: Christchurch, school, Japan ... en dat gebeurt door sausages te verkopen. Overal – bij iedere gelegenheid – staat er wel een BBQ en worden sausages verkocht. Joeke en Rienke zijn er gek op en eten ze dagelijks als het ff kan. Tja.. en die blote voeten natuurlijk! We gingen laatst even naar de stad toen Rienke er achter kwam dat ze geen schoenen mee had genomen. Maar ze werd echt niet raar aangekeken in de stad. En zelfs Bram loopt tegenwoordig op van die plastic flipflops zoals ze die hier noemen (is dat beter dan Teva’s?). Kom je bij mensen in huis, dan doe je je schoenen uit. Ook wij hebben al een schoenenrekje in de keuken staan. Op de fiets betekent helm en geel hesje. Ik moet er nog wel aan wennen dat ik nooit met leuke haren aankom als ik op de fiets kom. Hoe het leven ook lijkt op NL, er blijven van die dingen waar ik nooit aan zal wennen. Het leven ’s avonds is zeer minimaal… tuurlijk in het centrum kan je gewoon naar de kroeg en uit eten… maar sporten, films enzo houden wel zo’n beetje op om 20 uur. Dan begint de avond toch pas? Gister wou ik eindelijk naar de King’s Speech… 11 uur ochtend, 2 uur middag, 5 uur middag en de laatste om 10 voor 6… superhandige tijden. Dus dan maar niet, en wachten tot ie een keer op een normale tijd draait. Boodschappen doen en dan staat er bij de kassa altijd een medewerker die alles in een plastic tasje doet. Sta ik daar weer verantwoord te doen met mijn eigen meegebrachte boodschappentas. En stop dan wanhopig de boodschappen met plastic tasje en al daarin (weer te laat gezegd dat ik mijn tasje bij me heb). Kleding van mensen… ik schreef al eens dat ik soms mensen zie lopen met kleding die ik nog niet in mijn tuin zou aandoen. Toch geldt dat lang niet voor iedereen; sommigen lopen er keurig (tuttig) bij. Mijn 1e sollicitatiegesprek was daar een prachtig voorbeeld van… één met een piekfijn mantelpakje. De ander, de directeur nb, met teva-achtige sandalen, korte broek, vakantie-overhemd met korte mouwen. I couldn’t believe it. Joeke en Rienke beginnen al met een enorm Kiwi-accent te praten. Soms snappen we niet waar ze het over hebben. Kiwi’s praten nogal binnensmonds en iedere klinker wordt een i. Ze begrijpen ook al wonderbaarlijk veel van wat er op school gebeurt en wat ze op TV zien.
Waar we niet aan zullen wennen, is het nieuws hier. Alle ongevallen worden hier breed uitgemeten, maar wat er in de rest van de wereld gebeurt is zeer beperkt op het nieuws. En een goede actualiteitenrubriek hebben we ook nog niet gevonden. De tsunami in Japan en de rellen in Libie zijn ongeveer het wereldnieuws dat ons bereikt. Nu wordt op het moment het nieuws nog steeds erg bepaald door de aardbeving in Christchurch. Het is onvoorstelbaar wat een impact dat heeft op een klein land als dit, in van alles merkbaar. Bij de kinderen op school kwamen zelfs kinderen uit Chch. Op de school waar ik engelse les had, kwamen studenten uit Chch. En zo heeft alles en iedereen er wel iets mee te maken
Heerlijk van het leven hier is dat we weinig vaste dingen hebben, weinig verplichtingen in het weekend. Dus bij mooi weer pakken we het busje en gaan op pad. We zijn alweer aantal keer weg geweest sinds de vakantie en hebben ons opnieuw verbaasd over hoe weinig mensen hier wonen. De stranden zijn erg prachtig en erg rustig, files zijn er nauwelijks en op campings is altijd wel een plaats te vinden. Prachtige baaitjes om naar toe te lopen, te zwemmen en nauwelijks mensen tegenkomen. Een weekend met een ander gezin aan het strand door gebracht: erg gezellig! Een weekend bij Taupo geweest en daar aan de rivier gestaan. Eén van de meest toeristische gebieden in NZ. Ge-kano-d over de rivier, in de hot water pools gezeten en gezwommen in de rivier. Eigenlijk wilden we naar zee, maar na de tsunami in Japan werd dat weekend geadviseerd niet op het strand te komen.
Verder begin ik – Tjitske- natuurlijk wel erg mijn dagelijkse bezigheid te missen. De afgelopen 4 weken heb ik een cursus Engels gedaan. Heerlijk om dagelijks ergens naar toe te gaan, mensen tegen te komen en iets vasts te hebben. Of het erg veel heeft opgeleverd, vraag ik me af.. maar ik was leuk onder de pannen. En zo voelt het soms ook echt: als ik maar een bezigheid heb, ben ik aardig tevreden. Zelfs het naar school brengen en halen van kinderen wordt dan belangrijk. Als ik niet oppas zijn dat de enige momenten dat ik mensen tegenkom…. Sinds begin Februari ben ik superhard aan het solliciteren. Er waren ook best veel echt passende banen. Na de eerste afwijzing (we are concerned about your written english skills) en na mijn brief een keer gecorrigeerd te laten hebben door een native speaker, leek het me heel zinvol mijn formal engels wat bij te spijkeren. Het is toch heel wat anders om een Nederlander te zijn die goed engels spreekt dan vergeleken te worden met native speakers. Bij veel van de banen waar ik op schrijf worden ook nog eens excellent written and communication skills gevraagd. Ik had me nog niet ingeschreven voor de cursus, of ik werd drie keer voor een sollicitatiegesprek uitgenodigd. Dus misschien viel het nog wel mee met mijn engels… hoewel mijn leraar mij toch nog erg veel tips kon geven. Helaas 3 gesprekken zonder het gewenste resultaat. Too many skills, te lange tijd nodig voor intro in de gezondheidszorg (functie van 1 jr) en niet echt de gezochte vaardigheden (ging om documentbeheer) waren de argumenten. Next step is dan toch maar naar andersoortige banen gaan solliciteren… maar wat dan precies? Meer administratief? In de horeca? Toerisme? Vrijwilligerswerk? Cursus gaan doen? Andere opleiding? Maar ja.. daar moet wel een plan achter zitten. Een opsteker is wel dat ik van de week weer voor een gesprek werd uitgenodigd. Interessante functie bij health quality and safety commission van ministerie. Punt is ‘gaat dat lukken naast Bram zijn baan?’ Want het zal sowieso veel reizen betekenen. Voor het gesprek vlieg ik in ieder geval van de week naar Wellington. Geeft weer ff energie! En ondertussen ga ik heel hard aan plan B werken… en dat betekent ‘’genieten van de vrije tijd’’. Kost me toch nog steeds moeite. Ik sport wel veel en doe best wat leuke andere dingen, maar ik vind ook dat ik wel heeel serieus naar werk moet zoeken. En om nou zomaar met een boek in de zon te gaan zitten… why not? I don’t know!